Opgeraapt
Soms moet je een les niet uit een boek halen, maar uit je eigen vel laten snijden.
Gisteren was zo’n dag.
Ik steek hier wel vaker de loftrompet af over het forum. Over die bende kankerlijers die, ondanks alles wat er mis is met hun lijf, toch nog energie vinden om elkaar op te rapen wanneer iemand dreigt om te vallen. Dat klinkt dan mooi, bijna als een slogan, iets wat je zegt omdat het zo hoort.
En gisteren, gisteren dreigde ik om te vallen en hebben ze mij opgeraapt.
Want de laatste dagen had ik het enorm moeilijk
De dood van Timo, die een leegte achterlaat die ik niet kan vullen met woorden.
De thuissituatie, liefde genoeg, maar soms gewoon te weinig is om samen dat kankerspook in de ogen te kijken.
En dan dat blog van gisteren, dat als een steen in mijn eigen vijver viel en alle modder naar boven haalde.
Ik zat erdoor, helemaal erdoor. Zo’n stille, grauwe neerslachtigheid die zich rond je schouders legt en daar blijft hangen als een natte jas die je niet uit krijgt.
En toen kwamen de reacties.
Gewoon warme woorden, kleine gebaren, herkenning, medeleven, een paar zachte duwtjes in de rug. Maar wel zoveel, en zo oprecht, dat het bijna gênant werd om nog in die depressie te blijven zitten.
Je zou er inderdaad van gaan huilen. En dat is dus ook gebeurd. Niet dramatisch, geen violen op de achtergrond, maar gewoon zo’n stille brok in de keel waarbij je beseft: verdomme, ik sta hier toch niet alleen te spartelen.
Voor het eerst heb ik echt, lijfelijk, ondervonden hoe heilzaam dat forum is.
Niet als idee. Niet als theorie. Maar als iets dat je rechtzet wanneer je scheef begint te zakken.
Dus bij deze: dank u. Echt. Aan iedereen die reageerde, een woordje schreef, een duimpje gaf of gewoon even bleef hangen bij dat blog. Het heeft gewerkt. De depressie heeft een tik op haar neus gekregen en is voorlopig weer een stukje achteruit gekropen in haar hok.
En ja, jullie beloften maken schuld.
Dus als ’t God belieft — of de witte jassen, want tegenwoordig hebben die toch het laatste woord — dan richt ik op mijn laatste levensdagen een Kamanido in. Gewoon daar, in het ziekenhuis.
Ze moeten maar een zaaltje vrijmaken tussen de infuusrekken en de rolstoelen. Misschien een koffiezetapparaat in de hoek, een bordje met “Verboden te sterven tijdens de bijeenkomst” en een paar stoelen die piepen wanneer je gaat zitten.
En daar verwacht ik iedereen die gisteren gereageerd heeft.
Niet in galakledij, hoor. Gewoon zoals je bent. Met je littekens, je humor, je vermoeidheid en je rare bijwerkingen.
Ik zal de cappuccino wel regelen.
21 reacties
Hahaha, ik zal er zijn maar laat dat moment nog heel ver weg zijn AUB!
Ja, Willy, laat die Kamanido in het ziekenhuis maar even wegblijven, hoor !
Zoals je spreekt over je eigen depressie, wel, hier is nog zo iemand die, ondanks zijn goede prognoses, toch vaak met die depressie opgescheept zit. En het vrouwtje doet haar best maar af en toe vallen er helaas ook al eens wat hardere woorden en dan kan er al eens een huilbui volgen. Zij kan het soms moeilijk aan.
We doen ons best zoals ik nogal eens tegen anderen zeg. Een standaardzinnetje, helaas.
Marc.🙏🙏
Nou ik heb geluk dat het nooit lang duurt.
En zoals ik hier zei, wat mooi woorden, dat doet wonderen
Ach Willy, je had en hebt het logischerwijze heel erg moeilijk met het verlies van Timo. En vlak daarna Martin. En dan de ziekte nog en het herkenbare gevoel dat je dat alleen moet doen, dat niemand het echt begrijpt ondanks alle goede bedoelingen.
Zelf was ik hier enige tijd afwezig: controle in het ziekenhuis, het gevoel niet gehoord te worden, moeite met steeds meer symptomen maar erbij moeten pakken, ondertussen nog wat privésores, een bezoek dat fysiek vermoeiender was dan verwacht... Soms moeten we ons er bij neerleggen, Letterlijk zelfs. En dat heb ik effe gedaan. Sorry dat ik er niet was...
Ik blijf het sterk van je vinden dat je alle diepste diepten toch steeds weer doorworstelt, onder woorden brengt, kan en durft delen. En ik meen het als ik zeg dat het een hele eer is om ze te lezen, eruit te leren, mee te beleven...
Warme knuffie!
Ik had je al wat gemist.
Maar , zoals ik nu ook ondervonden heb, hoe groot je en scores ook zijn, een begrijpend oor kan wonderen doen.
Ik hoop dat je het nu ook weer even allemaal wat ziet zitten . ❤️
Ik heb heel wat mentaal werk gedaan de laatste twee weken en voel stilaan terug vastere grond onder de voeten. Hoewel misschien voor andere redenen, zullen de gevoelens je wel bekend zijn. Maar he Willy, ook in de stilte hou ik van u zenne!
Och lieverd toch. Goed dat je dan even aan jezelf denkt en rust pakt, ook hier. Ik hoop dat je voor jezelf op blijft komen bij de witte jassen. Niets erger dan je niet gehoord voelen door hen. En ook privébezoek dat je onderuit haalt. Bah. En dan weer zo'n lieve, bemoedigende reactie geven hier. Ik vind je een topper.
Liefs en dikke knuffel, Monique
Gelukkig was het bezoek heel aangenaam, maar het haalde me fysiek zwaarder onderuit dan ik verwacht had. We denken altijd dat we meer aankunnen he, en dan bijten we effe in het stof.
Heel veel liefs aan jou, jij Groot Gouden Hart!
Lieve Willy,
Er zullen nog vaker grijze dagen gaan komen bij je. Ik heb die ook met regelmaat. Ik zit ze uit in de wetenschap dat het weer overgaat, dat er genoeg mensen om me geven en voor me zullen zijn als ik ze nodig heb. Dat heb jij nu ook ervaren en zal een volgende depressieve bui wellicht wat minder grijs maken.
Liefs, Monique
P.S. al eens gedacht om een bezoekje bij de huisarts af te leggen samen met mevr. Willy? Misschien dat dit jullie wat dichter bij elkaar kan brengen en de kankerangst bespreekbaar maakt.
Hebben indertijd hele sessies gehad bij de psych. Vriendelijk vrouw, best een klik mee, maar het heeft uiteindelijk niet veel geholpen.
En zoals je zegt , we hebben goede en slechte dagen. En op goede dagen is alles peace en cake, en de slechte dagen, ja, die proberen we te vergeten.
Een kamanido in het hospitaal ,ik pis in mijn broek van het lachen,zullen die een rare postzegel trekken als ze deze hele bende zien binnen strompelen.
Ja, de gedachte erbij pis ik al bijna in mijn broek van het lachen. Hoop natuurlijk Willy dat je het nog jaren volhoudt. Jan en ik komen zeker wel dan.
En dan die plaat,verboden te sterven tijdens de bijeenkomst fantastisch.
Ik mag het niet zeggen en het is ook niet zo,maar je zou bijna zeggen ......................om .............. hebben
Je ziet het Willy, je bent niet alleen, net zoals vele anderen hier niet alleen zijn. Hier kun je je ei kwijt, veel beter dan aan oppervlakkige kennissen en pseudo vrienden die het op zich uiteraard goed bedoelen maar na verloop van tijd verneem je niets meer. Op een paar echte vrienden dan na, ik heb er 4 waarvan mijn buurman de grootste is en die komt regelmatig ff langs, zo ook hedenmorgen. Vorige week ben ik door een hel gegaan en hij maakte zich zorgen. Daar heb ik een hele hoop aan!
En dan ook vaak die goed bedoelde maar vaak nutteloze en nietszeggende reacties. Ze weten niet wat te zeggen en denken dat als je kanker hebt je nog te genezen bent. Ja, dat kan soms maar niet als je palliatief bent. Dat woord kennen ze ook niet, ik ook niet vroeger.
Dan zeggen ze "beterschap".... ach ja, ik neem het ze niet kwalijk maar laat mij maar lekker mijn gevoelens en anderszins ventileren op dit geweldige forum.
Dat woord "palliatief" beschouwen de meesten al als bijna stervende. Ze verwarren het gewoon als terminaal.
En wanneer ik vroeger op het werk zei dat mijn ziekte onder controle was, dachten sommige mensen dat ik genezen was...
Genezen, neen. Uw ziekte is ernstig, zei de uroloog onlangs nog. Levenslange hormoontherapie, brrrrr...
We gaan ervanuit dat ons bezoekje daar nog járen op zich laat wachten! Maar ja, ik zie het voor me 🤣
Je ontkomt er niet aan Willy, aan de dagen waarop het allemaal niet wil. Ze horen erbij, zelfs bij mij als geboren positiva en optimist. Soms lukt het niet je bij elkaar te rapen, dan is het van 'levensbelang' te weten dat wij er zijn om dat voor je te doen. Je hoeft maar een 'kras' in een blog of app te zetten en we staan paraat!
Beste Mr Willy,
Verdriet is soms als een monster dat voor je staat. En soms moeten we ermee vechten zodat het net als een hond gewoon naast je meeloopt.
Soms vinden we makkelijk tegengif. De roodborstjes die vrolijk zingen.
Of de spreeuwen in de boom die vanavond zoveel te vertellen hebben. Orion in de heldere winternacht zien...
Of een heerlijke cappuccino.
Ik drink morgenmiddag mijn koffie met blik naar buiten. Naar de vogelvoederplank. Ik ga denken aan u. En stuur een vrolijk roodborstje je richting uit.
Liefs Bianca
Ik zie een nieuwe tv hit aankomen.... Kamanido vol Liefde :D of Kamanido zoekt ....
Dus ik denk dat er nog wel wat boekjes gemaakt moeten worden <3
🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣
🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣
Het zou nog wat zijn ook! En uniek! En zeker succesvol, alle vertrouwen in. Nu nog een geldschieter 🤭