Wie bel ik
Soms lees je op het forum iets, een reactie, een gewone zin, maar die dan ineens, met wat vertraging misschien, keihard binnenkomt.
āToen ik in het ziekenhuis lag had ik geen idee wie ik zou kunnen bellen.ā
Ik dacht eerst nog: ja jong, dat is hard. Dat wens je niemand toe.
Zoān gedachte die je hebt bij het verhaal van een ander. Begrijpend, meelevend, maar toch veilig op afstand.
En dan dringt ineens dat besef door. Alsof iemand een deur opentrekt waarvan ik al lang had beslist dat ze beter dicht bleef.
Want wat zou Ćk doen.
Lig ik daar. Wit bed. Piepend toestel. Zoān arts die iets uitlegt terwijl jij eigenlijk alleen maar hoort dat er iets niet goed is.
Wie bel ik dan.
En het antwoord kwam niet aarzelend of voorzichtig. Het was er meteen, helder, zonder franjes.
Niemand.
Geen lijstje in mijn hoofd. Geen naam die vanzelf boven komt drijven. Geen nummer dat je zonder nadenken indrukt.
Alleen dat forum. Dat warme, troostrijke, soms ook wat rommelige forum. En daarbuitenā¦ niet veel.
Eigenlijk niks.
En dat besef was geen gedachte. Het was gewoon een keiharde klap.
Geen melancholie, geen weemoed, maar een rauwe constatering die nergens verzacht werd: buiten dat scherm heb ik niemand. Geen vriend die zegt: ik spring in de auto. Geen stem die zegt: wacht, ik ben er zo.
Nou, dat besef doet iets met een mens. Niet luid, niet dramatisch, maar langzaam en diep. Het tast iets aan wat je altijd voor vanzelfsprekend hield, namelijk dat je ergens een plek hebt waar je zonder uitleg mag bestaan. Blijkbaar heb ik dat plekgevoel vooral digitaal georganiseerd. Praktisch, efficiĆ«nt ā en pijnlijk zichtbaar wanneer het erop aankomt.
Het rare is: ik hƩb mensen gekend. Vrienden gehad. Avonden vol gesprekken, plannen, vanzelfsprekendheden.
Alleenā¦ het leven schuift.
Mensen verhuizen. Relaties verwateren. Iemand wordt ziek. Iemand sterft. Jij wordt ziek.
En zonder dat je het merkt, kom je op een punt waar er gewoon niemand meer is overgebleven die dichtbij genoeg staat om te bellen vanuit een ziekenhuisbed.
Nou, ik heb geluk. Ik heb het forum, dat is geen surrogaat, het is echt. Daar zit warmte. Begrip. Mensen die me lezen zoals ik ben, zonder franjes. Mensen die reageren, die soms precies de juiste woorden vinden en soms ook helemaal niet, maar toch iets zeggen. Dat is veel waard. Meer dan ik vroeger ooit had gedacht.
Maar tegelijk is het ook confronterend dat het daar stopt. Dat als het scherm dichtklapt, de kamer weer stil is.
Misschien was dat wat die zin met mij deed. Hij nam een excuus weg. Dat verhaal dat ik mezelf wel eens vertel, dat ik graag alleen ben, dat ik niet zoveel nodig heb, dat het allemaal wel meevalt. Tot je merkt dat alleen zijn iets anders is dan niemand hebben.
Hoe je daarmee moet omgaan, geen idee.
Niet door er een plan van te maken, denk ik. Niet door plots een sociaal leven te gaan organiseren alsof het een boodschappenlijst is. Zo werkt dat niet.
Misschien gewoon door het te zien. Door het niet weg te duwen.
Door te zeggen: ja, zo zit mijn leven nu in elkaar. Dat is niet hoe ik het ooit had gedacht, maar het is wel wat het is.
En misschien is dat wel de belangrijkste reden waarom ik schrijf. Waarom dat forum zo belangrijk is. Omdat daar tenminste iemand leest. Omdat daar die ene zin kan vallen die niet alleen op mij inslaat, maar ook even blijft liggen, gedeeld, gedragen.
Want meer heb ik dus niet.
19 reacties
Vlak na het overlijden van Jeff heb ik iemand online leren kennen die zei:
Je bent alleen geboren en je gaat alleen dood. Je kan op niemand anders rekenen/bouwen. That's life.
In eerste instantie vond ik dat onzin. Negatief. Pessimistisch. Maar inmiddels begrijp ik het steeds meer. Vanuit dat gezichtspunt kan het je nooit tegenvallen.
En toch.. toch hoop ik uiteindelijk wel mensen om mij heen te hebben. Al is het er Ć©Ć©n.
Je bent alleen geboren en je gaat alleen dood. Je kan op niemand anders rekenen/bouwen.
Dat is in mijn ogen absoluut negatief, verwacht niks, en het zal nooit tegenvallen.
Op die manier hoef je de pijn van het verliezen niet te voelen, als het mis gaat, maar mis je ook de kans op heel mooie dingen in het leven.
Eigenlijk is het leven dat ik nu met Fee heb, precies het tegenovergestelde, wij kiezen er voor om verder te gaan, ook al weten we dat de uitkomst verdrietig zal zijn.
Maar ik zou het voor geen geld van de wereld willen missen, het maakt ons rijk.
Ik wens, dat je iemand vindt die jouw hart vult, Ć©Ć©n is genoeg.
En op het forum heb je al mensen om je heen.
Kijk niet naar wat je kwijt bent, maar kijk naar wat je hebt gehad, en nog hebt.
Die zienswijze op het leven is enorm negatief, maar het heeft me ook dingen gebracht. Het heeft ervoor gezorgd dat ik ook alleen durf te zijn en dat ik het fijn heb in mijn eigen gezelschap, ook al ervaar ik dat nu nog vaak als eenzaam. Dat ik niet een relatie uit die eenzaamheid heb, dat er een muur om mijn hart zit met alleen de juiste mensen erin. Dat ik durf te leven en de mooie dingen zie.
Deze zienswijze stoot alleen de verkeerde mensen af. Ofzoiets. Ik krijg het wat moeilijk uitgelegd.
Je hoeft het niet uit te leggen.
Het heeft jou geholpen, bij de kijk op dingen, en is voor jou iets positiefs.
Het is net als muziek, die bij mij bepaalde dingen los maakt, en anderen niks doet.
Het is niet goed of slecht.
Mensen doen veel dingen niet, omdat het zomaar zou kunnen gebeuren dat, enz, dus waarom zou je het doen.
Maar er komt vaak een moment, waarop ze zeggen, had ik maar.
Soms moet je risico's nemen in het leven, maar zo zit ik in elkaar, en ik weet dat het niet voor iedereen is weggelegd.
Lieve Willy,
Toen Zweef in de app en hier bekend maakte dat hij in het ziekenhuis lag, wij door kregen dat het serieus was, zijn er meerdere van ons in de auto gesprongen om naar hem toe te gaan. Dat zullen we ook voor jou doen lieve Belgische vriend. Misschien is dat een kleine troost. We zijn weliswaar vrienden uit de digitale wereld, maar velen van ons zijn dat ook in het echt.
Liefs, Monique
Willy ,Belse vriend, we zijn er ,je bent niet alleen. Denk dat je iedereen hier mag bellen.
Doe je een belofte, je moet me bellen als je in het ziekenhuis komt te liggen ,kom ik ook op bezoek cappucino drinken. ( alles onder voorbehoud , misschien lig ik er wel eerder en ja dan gaat het niet) EN is er daar wel een cappucino te koop. zal toch wel. hou je taai ouwe Nestor, jouw fantastische brein brengt zo wel weer een mooi blog. U heeft nog zoveel in uw kop zitten en wij willen daar van genieten. En als het wat moeilijker gaat lezen we het ook en geven we je een warm hart.
Ik begrijp/ voel een klein beetje wat je schrijft.
Ik heb wel vrienden, en toch voel ik mij soms alleen. Zelfs met mijn beste vriendin. Die is in haar eigen wereld. Vergeet haar beste vriendin te vragen hoe de controle was. En dan geeft ze een excuus , sorry vergeten.
Maar ook alle andere die weten dat je een controle krijgt. Niemand die er naar vraagt.
Conclusie, ik vertel het niet meer. Behalve op het forum. En daar krijg je direct een reactie.
Dus Ja Willy, je kan / mag bellen . En alles wat op je hart ligt vertellen, vragen
š«ā¤ļø
Als je nog kunt bellen, lukt typen waarschijnlijk ook nog. Een korte blog met je vraag en er staan hier velen voor je klaar. ā¤ļø
Via dit troostrijke forum zullen velen ook direct met jou willen bellen, appen of zelfs naar je toe komen.
Gelukkig kennen we elkaar en niet alleen online!
Weet dat ik gelijk in m'n campertje stap om je te zien en te spreken als het nodig is.
Je lijkt in een dip te zitten, maar als je beseft wat je allemaal hebt, dan moet je dat ook blij maken.
Zie het mooie
Dikke knuffelš«š«š«š«šš
lieve Willy
Laat de gedachten, dat de wijze van ernaar kijken je kan verarmen of verrijken een troostrijke zijn. Verarmen mag ook, dat is het verdriet. Dat mag er ook zijn, duw het niet weg. Dat kost je vreselijk veel energie. Je duwt het niet weg, je ventileert het hier, en dat is gewoon helemaal goed. Je bent niet alleen thuis, ik ook niet en toch voelt het wel zoā¦ als je niet kunt zeggen wat je eigenlijk ĆØcht wil delen. Als dat niet begrepen wordt hou je je mond. Ik ook, want het is zo zinloos. De zon schijnt vandaag. Ga naar buiten, haal diep adem en liefkoos de sneeuwklokjes die weer gaan bloeien. We zien elkaar gauw.
Liefs Fram
Nou Willy, die reacties zullen je vast goed doen, toch? Alleen ben je niet en zeker niet hier ā¤
Nou, ik moet zeggen, die reacties doen me enorm goed. Op die manier wil ik met plezier doodgaan.
Maar nu nog niet. Zeg binnen een jaar of 20
Ik kan je Ć©Ć©n ding helder en duidelijk zeggen lieve jij
BEL EN WIJ SPRINGEN IN DE AUTO!
en als je niet belt, maar wij weten dat er iets mis is dan komen we ook. Je bent onze Ʃnige echte malle Belg Willy en we zijn gƩk met je!
Dank Willy.
Ja dat was ook hard. De dienstdoende arts kwam daags na de spoedopname vertellen dat het binnenkort met mij afgelopen zou zijnā¦Op een zeer afstandelijke manier. Dat eerste ziekenhuis daar in Den Haag was ook een hel eerlijk gezegd. Na dit doodsvonnis wist ik dus inderdaad niemand te bellenā¦Dan lig je daar. Het plaatje in jouw blog geeft dit gevoel erg goed weer trouwens.
Gelukkig werd ik na een paar dagen overgeplaatst naar een veel prettiger ziekenhuis, veel dichter bij huis. Die arts die werkt er inmiddels niet meer. En dat doodvonnis bleek niet te kloppen! Na een second opinion met tussenkomst van het AVL werd mijn leven gered.
Uiteindelijk had ik een van mijn exen gebeld toen ik in het eerste ziekenhuis lag, na dat vreselijke nieuws. Die heeft toen heel veel voor mij gedaan en mijn broer gebeld. Die twee hebben ongelofelijk veel voor mij gedaan toen.
Maar dat moment van niet weten wie te bellen zal ik nooit meer vergeten.
Al met al was het een horrorfilm. Zoals zovelen hier zoān film hebben meegemaakt, bij mij doorspekt met eenzaamheid in zijn ergste vorm.
Henk Westbroek zong al: Vriendschap is een illusie. Nou bij mij klopt dat. Vrienden in de ā2e ringā heb ik het nooit verteld. Nooit meer iets van hen gehoord. Misschien weten ze het via via, misschien niet. Het kan me niets meer rotten. Misschien was ik zelf ook te nalatig naar hen, wie zal het zeggenā¦
Ik heb wel vrienden, zeker wel. Maar die zijn op Ć©Ć©n hand te tellen.
Je hebt vrienden en kennissen, en er is een groot verschil tussen die twee,
Vrienden kunnen je midden in de nacht bellen, en dan sta je er voor ze.
Kennissen kunnen midden in de nacht bellen, maar die kunnen tot morgen wachten.
Zweef zou direct gaan rijden Willy, als die kon!
Ja heš¢