Het Schuurt
Ten huize Willy wordt weinig over kanker gepraat.
Nou, we praten wel hoor. Over afspraken. Over bloedwaarden. Over behandelingen, bijwerkingen, wat praktisch is en wat niet. Dat lukt. Dat mag.
Maar over de andere dingen — de angst, het wat als, de onzekerheid die zich ’s nachts aan je vastbijt — daar zit een dunne muur. Geen ruzie, geen conflict. Gewoon: hier niet. Dit liever niet.
Dus dáárover wordt niet gepraat. Of toch heel weinig. Té weinig.
En dan zit ik hier, naast mijn cappuccino, de mok warm in mijn handen geklemd, terwijl het vanbinnen giert. Niet luid, niet spectaculair, maar als een constante druk achter het borstbeen, iets dat geen kant op kan.
Praten is voor mij geen behoefte. Het is noodzaak. Onderhoud. Zoals ademen.
En wie zegt dat je ook stil kan ademen, heeft het nog nooit geprobeerd.
Het wrange is: ik héb plekken om te praten.
Ik heb een forum. Een appgroep. Mensen bij wie ik alles kan neerleggen wat thuis te groot of te scherp is. Daar kan ik parkeren. Ventileren. Zinnen afmaken zonder ze eerst te wegen. Soms is één zin genoeg — “vandaag is het weer zo’n dag” — en weet iemand precies wat ik bedoel.
En ja — dat is geluk. Dat weet ik. Dat besef ik elke dag.
Zij heeft dat niet. Zij heeft geen groep, geen uitlaatklep, geen plek waar ze haar angst kan laten vallen zonder dat die meteen bij mij terugkomt. Zij heeft alleen mij.
En precies dat maakt alles zo scheef.
Want wat ik buitenshuis kwijt kan, blijft bij haar hangen.
Wat ik doseer om haar te sparen, stapelt zich bij haar op.
En zo draaien we rondjes: ik zwijg hier om haar niet te belasten, zij draagt alles omdat er niemand anders is, en uiteindelijk zitten we allebei vast in een stilte die zogezegd beschermt, maar ondertussen knelt.
Zij wil die woorden niet allemaal horen. Niet uit onverschilligheid — integendeel.
Maar wat gezegd wordt, wordt echt. Wat ik uitspreek, ziet zij meteen voor zich. Scans. Achteruitgang. Het einde, altijd dat einde dat als een schaduw meeloopt.
Waar ik rust vind in benoemen, voelt zij vooral dreiging. Dat begrijp ik. Dat weet ik zelfs.
Maar begrijpen maakt het niet minder pijnlijk.
Dus lopen we op eieren.
Ik weeg zinnen af nog voor ik ze uitspreek. Is dit nog oké? Gaat dit te ver? Moet ik dit inslikken?
En zij voelt feilloos wat ik weer heb ingehouden, wat ergens blijft zweven zonder naam.
Het moeilijke is dat niemand fout zit. Er valt niets uit te praten. Geen schuld, geen gelijk. Alleen twee mensen die elk op hun manier proberen te overleven met iets dat te groot is voor één strategie.
Liefde is hier niet warm of geruststellend.
Liefde is volhouden. Inhouden. Ruimte laten, ook als die ruimte pijn doet.
Dat klinkt misschien mooi op papier, maar van dichtbij is het vooral vermoeiend. Stroef. Schurend.
We doen ons best. Meer kan ik daar eerlijk gezegd niet van maken.
Maar dikwijls voelt het aan als niet genoeg.
16 reacties
Mooi blog in en met liefde geschreven ❤️
Wil ze écht niet praten?
Het gaat me ook om jou
Goh, Elma.
't Is gewoon dat zijzelf ook flink krakkemikkig is. Al moeite genoeg heeft om zichzelf recht te houden.
en nou ben ik mij hele leven al de rots in de branding geweest, en nu lukt dat dus niet meer...
Mooi blog Willy. Moeilijk te bevatten wat er allemaal in het hoofd van onze ega’s omgaat.
Wij proberen regelmatig met elkaar in te schatten hoe de nabije toekomst eruit zou kunnen zien. ‘t Blijft natuurlijk altijd onzeker, maar we proberen er het beste van te maken.
Het zou mooi zijn als zij zich ook hier zou aansluiten. Zich uiten. Lezen over en van mensen die hetzelfde meemaken als zij. Horen van mensen die zich in haar herkennen... Het zou haar net als ons helpen, maar ze moet het wel willen en dus ook zelf doen..
Goh, Hebe. Dat kan zij dus juist niet. Zich openstellen.
Praten over haar zorgen lucht haar niet op, integendeel, dat bezwaart haar nog meer. Indertijd samen naar de psych geweest. Helpt dus niks.
Dus ja. We komen er wel door, maar soms is het moeilijk. En momenteel gaat het dus wel, maar ik hou mijn hart vast als de aftakeling begint.
Alhoewel, misschien zal het dan juist beter gaan.......
Weet ik ja, daarover hebben we het al eens gehad. Zo jammer, ik denk echt dat het haar zou helpen. Gedeelde smart.. praten met mensen die je begrijpen is zó waardevol!
Behalve dat je weer een heel mooi blog hebt geschreven, vind ik het vooral verdrietig voor jou en voor mvr. Willy. Ergens snap ik haar ook omdat jij altijd die rots was, maar die rots brokkelt af, er is steeds minder houvast , en dat kan best beangstigend zijn. Ze draagt veel met haar mee zonder er over te praten en dat lijkt me heel zwaar.
Maar het is ook zwaar voor jou, elk woord afwegen, om haar niet te belasten. Het niet kunnen praten over juist datgene wat je soms het meeste bezig houd. Jou zin "Dikwijls voelt het aan als niet genoeg" zegt heel veel en hoe moeilijk het kan zijn. ❤️
Vandaar ook dat ik zoveel blog en kontakten zoek op het forum. Heilzaam en onmisbaar
Zo is het, Willy. Onze echtgenotes lijden, zien af. Wij ventileren ons lijden vrijwel altijd naar hen toe, zij zijn immers de eerste personen bij wie onze bekommernissen terechtkomen. Hoe je het ook draait of keert.
En deel uitmaken van deze groep kan delicaat worden. Zo kan jijzelf nooit voluit gaan, zij kan immers ook jouw geschriften lezen.
En mijn vrouwtje, die heeft daar ook gewoon geen interesse voor.
Het is niet gemakkelijk, het is moeilijk...
Marc.🙏🙏
Heb het elders al meermaals gezegd. Ook Mevr Willy leest mijn blogs niet. En alhoewel ik dat dus ook liever anders gezien hed, heeft het wel het voordeel dat ik hier meer vrijuit kan praten.
Precies verwoord hoe ik het ook voel Willy. Het blijft doseren, maar dat wordt soms ook gevoeld bij mijn partner als niet alles willen zeggen. Zij is toch vaak op zoek naar de dingen die tussen de regels door gezegd worden.
Ja, ze voelen het soms feilloos aan als je iets verzwijgt. En dan komt de achterdocht en wordt het nog veel moeilijker praten
Willy, wat heb je dat weer gevoelig en zo pakkend beschreven wat je dwars zit met Martine. Ik verneem dat wel vaker van collegae kanker patiënten, soms direct, soms tussen de regels door van blogberichten.
We zijn allemaal anders wat betreft karakter, eigenschappen, etc. etc. ik kan me voor zover mogelijk (!) , iets dat eigenlijk niet mogelijk is (!!!) maar toch......in jouw gedachten hoe je erover denkt maar ook in die van Martine er iets bij voorstellen. Het is lastig, nee, verdomd en verdomd mega moeilijk.....
Ik mag me gelukkig prijzen met zo'n powerwife als Karin die werkelijk in ALLES mij helpt en waartegen ik alles kan zeggen. Wij zijn in de loop der jaren steeds meer van elkaar gaan houden......Zo nu ook afgelopen week dat ik suïcide gedachten had, dat komt wel ff aan hè.....poe poe......
Kan me voorstellen dat echt niemand dat wil horen, en zeker je echtgenote niet! Je moet wel flink empathisch zijn om dat te kunnen begrijpen, Karin heeft dat allemaal. En de reden van die gedachten gingen niet primair naar kanker, iets dat je zou verwachten maar in mijn geval de mentale last van allerlei randzaken erbij......
Ik voel me al vaak zo schuldig met mijn "geklaag en gezeur" maar ik MOET me kunnen uiten met alles wat ik voel en beleef, ook hier op kanker.nl.
Karin kan dat allemaal aan maar ze heeft het zwaar, héél zwaar maar laat weinig merken, wat hou ik toch zielsveel van dit prachtige mens.
Zit weer met vochtige ogen te typen.
Het lijkt me heel moeilijk voor mevr. Willly dat zij geen uitlaatklep heeft. Maar het is ook heel zwaar voor jou, want waar jij mee opstaat en weer mee naar bed gaat, dat wil je toch met je lief kunnen delen.
Ik kan je alleen maar deze ❤️❤️❤️❤️❤️geven. Voor jou en mevr. Willy
Liefs, Monique
Zoals ik overal zeg, zolang ik het forum en de appgroep heb als uitlaatklep is er voor mijzelf geen probleem. Maar voor mevr willy is het veel moeilijker en daar vind ik dus geen oplossing voor
Oef, wat beschrijf je dit goed.