Verdwalen is een Kunst
Vroeger vroeg je de weg. Aan mensen. Aan wildvreemden. Op een plein, aan de rand van een dorp, of aan een boer die net zijn mestkar ledigde. Je had geen GPS. Geen routeplanner. Geen satelliet met moederlijke stem die zei: ‘over 200 meter linksaf, en dan de derde afslag op de rotonde’. Nee, je had een kaart — een onhandelbare, papieren lap die zich in je schoot ontvouwde als een onwillige parachute. En je had je gezond verstand, je oriëntatievermogen, en soms… je vrouw. Die laatste kon handig zijn, behalve als ze de kaart op z’n kop hield.
Er is iets verloren gegaan.
Tegenwoordig vraagt niemand nog de weg. Niet omdat ze die weten, maar omdat ze een kastje hebben dat het zegt. Zelfs voetgangers turen op hun gsm alsof de weg zich pas toont als je op het scherm veegt. En als de TomTom uitvalt, of je telefoon geen bereik heeft, dan sta je daar als een goudvis op het droge: verward, zieltogend en vooral… hulpeloos.
Ik heb een TomTom. Dat moet wel, met mijn geheugen. Zonder dat ding vind ik het ziekenhuis niet eens terug, laat staan de juiste afdeling. Maar er is iets in mij dat protesteert. Een oud stukje Mr willy. Dat stukje dat nog weet hoe het voelde om de weg te vragen. Om te verdwalen. Om, na drie keer rond de kerktoren, eindelijk die norse boer te vinden die zegt: “Ge had twee kilometer terug links moeten zijn.”
Dat voelde als leven.
Verdwalen was een avontuur. Je kwam op plekken die je nooit gepland had, zag dorpjes waar de tijd was blijven stilstaan en at een frietje van een kraam dat op geen enkele kaart stond maar wel op je netvlies bleef plakken tot de dag van vandaag. En als je er eindelijk geraakte — op die camping, dat kasteel, of het huis van tante Miep — dan voelde het alsof je de Himalaya beklommen had. Zonder sherpa.
Vandaag zegt een apparaat: “Bestemming bereikt.” En jij? Jij zegt niks meer terug.
Wat ik nog het jammerste vind, is dat we nooit meer mensen aanspreken. Vroeger vroeg je: “Meneer, weet u waar de Molenstraat is?” Nu vragen we niks meer. We zitten in ons blikken hok, afgesloten van de wereld, turend naar een scherm, hopend dat dat kleine blauwe pijltje ons vertelt wie we zijn en waar we naartoe moeten. Niemand zegt nog: “Kijk, daar, bij die boom rechts, en dan voorbij dat huis met die lelijke veranda.” En niemand lacht nog als je zegt: “Sorry, ik ben een beetje verdwaald.”
Misschien moet het terugkomen, dat verdwalen. Als protest. Als kleine daad van burgerlijke ongehoorzaamheid. Niet om te laat te komen, maar om weer iets te voelen. Verwarring. Irritatie. Vreugde. En vooral: opluchting, als je tóch de weg vindt.
Ik heb dat vorige week gedaan. Zonder GPS naar het containerpark. Vijf keer rondgereden. Twee keer een bejaarde vrouw lastiggevallen met de vraag “Is dit de Heksenstraat?” — bleek de Kruisstraat te zijn.
Maar ik heb het gevonden. Helemaal zelf.
En dat was heerlijk.
12 reacties
Hahahaha heel herkenbaar.
Tot zeg mijn 25ste kon ik bij het binnenkomen van een dorp of stad,waar je altijd een stadsplattegrond staan, 1 blik erop werpen. Hup de auto weer in en in 1 streep er naar toe.
Dat werd lastiger toen ik ouder werd. Weet niet meer welke leeftijd. Dan kon ik wel een blik werpen op de stadsplattegrond, stapte de auto vervolgens in om weer uit te stappen omdat ik t niet meer had onthouden. Dus ik was heel blij met de komst van navigatie
En soms brengt de navigatie je op paden waarvan jezelf niet had gedroomd ze ooit te nemen.
Ik met 2 kinderen en een camper op stap naar weet niet meer waar in België...gaandeweg moest ik volgens de navigatie allerlei bospaden inslaan waar je je wielen precies in de geul van vroegere voorgangers moest houden uit de angst dat je anders in het bospad zou wegzakken door het gewicht van de camper.
De camper was hoog en breed en de overhangende takken van de bomen kwamen vervaarlijk dichterbij...daarbij de geulen stonden vol met water dus moest het gas erop houden anders zou ik mogelijk in de modder wegzakken...
Ik denk die %@%*€@(@ google navigatie waar stuurt die me nu weer naar toe.
Is die/ben ik verdwaald????
En na 100 meter ineens een prachtig geasfalteerde weg naar mijn bestemming.
Soms valt t mee en soms valt tegen😃
Heb je nou twee keer aan die bejaarde mevrouw de weg moeten vragen? Die zal wel gedacht hebben, "zijn geheugen is nog slechter dan dat van mij."
Heb je haar toch weer een fijne dag gegeven.
O wat herkenbaar. Nou, ik vraag nog steeds aan onbekenden de weg, geen rijbewijs....ik loop of fiets...ik verdwaal altijd en overal. Zelfs in het ziekenhuis kreeg ik het voor elkaar...iets met zenuwen was dat. Een vriendin gaat meestal mee en sleurt me altijd mee naar het goede loket. We maakte laatst nog een grapje....als ik in de hemel kom moet een engel me wel de weg wijzen daar anders verdwaal ik daar ook nog. In mijn jonge jaren een jaar met rugzak over de wereld gereisd...laat je fantasie daar maar op los...😜 Tjonge jonge, en internet en mobieltjes bestonden nog niet. Het was heel gewoon om op straat de weg te vragen...
Oh maar een GPS is geen garantie hoor. Ooit stond ik vast op een steeds smaller wordend karrespoor langs een spoorweg... zweten! Nu ja, ik ben een notoir verdwaler, met of zonder GPS. Als je mij de weg uitlegt, nooit straatnamen gebruiken maar opvallende visuele kenmerken. Ik had het verdorie goed gedaan in de pre-GPS- tijd! 😁
Old skool ,kaartlezen,worden die uberhaupt nog gemaakt straten boeken?
Nou ik zal je wel vertellen meneer Willy ik was/ben met de komst van navigatie verguld. Mijn huwelijk is er namelijk mee gered. Als wij vrieger met vakantie gingen las mijn vrouw de kaart. Dat ging als volgt, liefst midden in Parijs. “ Ik denk dat je zo rechtsaf moet”. “Okee”. Blind vertrouwde ik er op. Dat was overigens van heel korte duur. Want natuurlijk moest het de volgende linksaf zijn. Verwensingen over en weer. Huilend reagerende kinderen op de achterbank en dat tig aantallen keren achter elkaar.
Onze reizen werden prompt een stuk plezieriger na de uitvinding van de navigatie……..
Hihihi
Mevr willy is ook nooit een heldin geweest in kaartlezen.
En als bijrijder op verlof kreeg ze dan ook regelmatig de nodig commentaar.
En dan smeet ze gewoon uit frustratie de kaart op de achterbank: " Trek uw plan!!!"
Pfff
'Niet alle dwalers bint verdwaald' zingt Daniël Lohues.
Soms is dwalen heerlijk. Geen dwang om bij een eindpunt te komem. Genieten waar je route je langsvoert. Kies dat mysterieuze pad, misschien kom je wel
Mooi
Ik heb nog zo'n oud autootje, een Oldtimer bijna, is 22 jaar oud en ik heb er bijna 105.000 kilometer mee gereden. Zegt alles over hoe weinig ik de auto in al die jaren heb gebruikt.
Uiteraard een auto zonder GPS nog. Maar voor die ritjes die ik maak, heeft totnogtoe steeds de stratenatlas volstaan.
Maar ondanks alles blijf ik een groot verdwaler. Een straat ergens verkeerd inslaan en hoppa...het koppie slaat tilt !
Marc.👍👍
Ik ben een meesterlijke verdwaler en was dat altijd al. Ook zonder de kaart ondersteboven te houden na 2.5 uur rondrijden (letterlijk dus) weer terug in Monschau op dezelfde kruising.
Waar dan ook ik naar toilet moet, ontdek ik verrassend nieuwe plekken. Ooit iemand gevraagd waarom hij zo 'onnozel' was om al die spullen op de trap te zetten. Zo kon er toch geen mens meer door. Nou, dat was dan ook niet de bedoeling, omdat die trap leidde naar de bergruimte voor voorraad. Oeps... en met een grote grijns wees mens mij de weg naar de trap die ik hebben moest.
Een andere keer verraste mijn terug'reis' me met een stap in de bezemkast. Of in het herentoilet. Of ergens buiten waar ik de wereld niet herken. Of op afdelingen in het ziekenhuis waar ik absoluut niet hoor te zijn. Als Ruud me een paar minuutjes langer kwijt is dan een plasje hoort te duren, begint ie al te lachen. Vraagt bij terugkomst waar ik nu weer uitgehangen heb. Overal en nergens dus...
Neef heeft mij Google Maps op de foon gezet en uitgelegd hoe het werkt. Briljante verdwaler lukt het dan toch hoor! Ik kreeg 'mens' niet aan de praat, dus las de 'kaart'. Achterstevoren... :-)
Ofwel ja hoor, wij vragen nog regelmatig gewoon de weg. Levert de meest grappige gebeurtenissen op die je nooit meer vergeet. Sjouwen 'urenlang' met koffertje in de strómende regen door Groningen stad. Zoekende naar ons hotel dat - aldus de dame aan wie we het gevraagd hadden, vlakbij zou moeten zijn. Hum... aan de andere kant van dat deel van de stad... Totaal kletsnat uiteindelijk aangekomen tot grote hilariteit van de receptionistes. Zelfs mijn konijn - mijn handtas dus - was totaal verzopen. En we gingen die avond naar de musical. Uurtje later lachten de dames weer. Ik had ook mijn konijn geborsteld en droog geföhnd en dat liet ik hen triomfantelijk zien. Gelukkig was om de hoek de bushalte :-)
En zo kan ik best een boekje vol belevenissen schrijven. Sluit me helemaal aan bij jouw wens naar nostalgie. Geweldig!
Ben dan toch trots op jou 💪
Ikzelf verdwaal altijd en dat dan vanaf ik besta 🙈