51. Pijn steeds moeilijker te bestrijden

De afgelopen twee weken zijn om de drie dagen de morfinepleisters verhoogd. Ze hebben nu het prachtig afgeronde getal 100 mg bereikt. Doel van de fentanylpleisters en de etoricoxib (nu maximum 90 mg, mag niet hoger) is om de pijn gedurende een hele dag zo te bestrijden, dat er nog wat muziek zit in de dag. Het zet helaas niet voldoende zoden aan de dijk. Mijn huisarts heeft daarom wederom de mouwen opgestroopt en een ander aanvalsplan uit de kast getrokken. 

Er komt dagelijks 2 x 2,5 gram methadon bij. En wel per direct. Vlak voor sluitingstijd van de apotheek stoof zoonlief afgelopen vrijdag weg op de fiets naar de apotheek. De apotheek, die ik daarna nog net kon bellen, omdat ik zag de hele kleine 5 mg pilletjes niet over een breuklijn beschikken. En dan is breken dus lastig, en vaak ook af te raden. Ze meende dat ik er goed aan deed om te beginnen met een kwart tablet omdat deze pillen zo enorm verslavend werken. Lief bedoeld. Hoe zeg je dan vriendelijk dat dat wel het allerminste is waar je je druk om maakt? Uiteraard ben ik verslaafd aan alle pillen die ik slik. Mijn pillenkast zou bij drugsdealers absoluut gretig aftrek vinden. Maar ik houd ze toch liever zelf. 

Over een week gaan we kijken of deze nieuwe lading morfinepleister en de methadon me wat langere perioden op een dag pijnvrij kunnen laten zijn. Op dit moment zijn de doorbraakpijnen aan het toenemen. In aantal maar ook qua pijnniveau. En dan is het letterlijk kermen geblazen. Ik mag dan direct kleine morfinepilletjes slikken, die kortdurend werken. Deze pilletjes van 5 mg oxycodon staan echter niet in verhouding met de 100 mg morfinepleister, vertelde het ziekenhuis aan mijn huisarts. Die mogen omhoog. Niet 5 mg, maar 10 mg per keer, en dat tot 6 x op een dag. En dan als extra pijnonderdrukker heb ik een morfinespray gekregen. Werkt nog sneller dan de pillen. Telt u even mee? De hoeveelheid morfine wordt soms zo groot dat ik met moeite wakker kan blijven. Lezen van boeken is op dit moment soms een uitdaging, omdat ik om de alinea in slaap val. Maar mijn lijf moet ook wennen aan deze nieuwe strategie hoop ik dan maar.  En liever meer slaap dan meer pijn. En van pijn hebben word je ook moe. Dan maar liever moe van de morfine. 

Het wordt er dus niet beter op. Als deze pijn zo aan blijft houden rest me op den duur niets anders dan een morfinepomp. Waar ik tegenop zie. Het is een wapen tegen pijn dat mij bij de nodige emoties naar boven brengt. Een kastje dat aan je vast zit, dat weet ik nog van de chemo. En morfinepomp klinkt als palliatieve sedatie. In mijn oren in elk geval. 

Mijn leefruimte wordt steeds kleiner. Mijn zorgvraag gedurende een dag steeds groter. Gebruik van de po-stoel is standaard. Lopen (naar toilet) lukt steeds minder, en doe ik zo min mogelijk. Het meest blij ben ik nog met mijn luchtkussen. Die me het mogelijk maakt om van houding te kunnen veranderen. Zodat ik dit stukkie ook zittend kan tikken. Want de laptop is te zwaar voor mijn been om daar op te rusten. Jaaa, als ik dan over ellende schrijf, dan maar de hele mikmak even spuwen. 

Ik wil elke week graag een luchtig hoopvol blog schrijven. Maar ik weet niet op dit moment niet hoe. Misschien kan ik volgende week melden dat de doorbraakpijnen wat minder vaak  voorkwamen, en in intensiteit afnamen. En dat ik misschien wel een nieuw matras heb gekregen met lucht, om de druk op mijn lijf beter te verdelen als ik lig. En dat mijn scootmobiel is ingeruild (staat al twee maanden ongebruikt in de hal)  voor een rolstoel die ik kan besturen om zelf nog eens een kop koffie te kunnen halen. Ik heb morgen heel wat te bespreken met Judy, die hierin hopelijk mee gaat denken. Net terug van haar vakantie ben ik morgenvroeg haar eerste patiënt. Dankbaar dat zij naast me loopt. Met aan de andere kant mijn huisarts. Die twee vrouwen, ik kan nu niet meer zonder hen. Geluk dat het lot me juist deze twee heeft gegund. 

Ik kijk naar buiten, door het raam. Het regent. Dat is dan veel fijn. Past een beetje bij mijn stemming. 

Toch nog een lief en luchtig einde dan maar: wat een beetje helpt en verzacht is een warme kruik op de heup. Heeft niets met drugs of wat dan ook te maken. Maar wel met warmte. En ontspanning. Heeft Edo er weer een taakje bij...