Opportunistisch

Ik dacht gisteren dat ik er weer was. Dag vier na de chemo. Begon al plannen te maken over steigers en beklimmingen. Niet zo hoog, eerste plateau zou ik al wat kunnen doen. Broer sukkelt wat met zijn knie en ik ben de steiger na al die maanden een beetje zat. Bovendien moet ik er binnenkort langs met 6000 kg aan siersplit en dan is een omweg via de weg een symbolische brug te ver.

Buurman Jaap diende zich aan voor hulp in het grondverzet, hetgeen dankbaar werd aanvaard. Ik wil meerdere tappunten in de tuin voor de beregening en daarvoor moest er het een en ander worden gedaan. Dus sleep ik met een grote rol tyleenslang door de tuin, onwennig afrollend en met een eigen wil, loop op en af naar de garage, elke keer weer om de steiger heen slingerend voor materialen en gereedschap. En ondertussen haalt mijn adem mij in.

Ik was er duidelijk nog niet.

10 reacties

Dat lijf blijft toch frustrerend dat het niet meewerkt.... ik heb inmiddels 5 dagen mijn loopfiets, 18km afgelegd (lang leve het stepje, want denk maar niet dat ik alles meegelopen heb) ik heb gerent, genoten en plekken gezien waar ik letterlijk jaren niet ben geweest....weet je hoe stil het is in het bos waar alleen de vogels fluiten en de bijen zoemen???? Mentaal dus echt geweldig! Maar in diezelfde 5 dagen ook twee dagen brak vanwege de overbelasting...
 

Succes met de chemo en de klussen! Je komt er vast wel... en anders niet dan doen we al tapdansen straks wat met zijn allen :D

Laatst bewerkt: 06/05/2025 - 11:59