L'évasion (de ontsnapping)
De 25 bestralingen zijn gecanceld, er zijn geen complicaties bij de operatie opgetreden en ik voel ook helemaal niks van die Tamoxifen. Het is alsof iemand het deurtje van mijn kankerkooi per ongeluk heeft open laten staan. Ik sluip voorzichtig naar buiten, knipper met mijn ogen in het felle zonlicht en zet het op een lopen. Ik ben ontsnapt!
Ik vraag niet om fysiotherapie, een ergotherapeut of psychologische hulp. Misschien dat ik daar later spijt van zal krijgen, maar op dit moment voel ik me gewoon goed, ik werk, ik slaap, ik heb geen pijn. Bovendien denk ik dat het beter is voor mijn mentale herstel als ze allemaal voorlopig even lekker met hun poten van me afblijven.
Maar ze laten niet zomaar los. Na het skiseizoen moet ik eerst naar de chirurgienne. Zij kijkt toch een beetje verbaasd naar de diepe vouwen die in mijn nep borst zijn ontstaan. 'Misschien is de prothese te groot', zegt ze. Ze neemt fotos en kondigt aan dat ze gaat overleggen met de plasticienne (plastisch chirurg).
Twee dagen later maak ik weer de reis naar de stad. Nu voor de oncologe. Deze noteert vrolijk een kilo gewichtstoename. Verder werken we vragenlijsten over lichamelijke en geestelijke klachten af in het kader van de Canto-studie, een studie naar lange termijn toxiciteit van de borstkankerbehandelingen. Ik wist niet dat er zoveel bijwerkingen mogelijk waren. Ik heb in ieder geval niks, rien du tout. 'Zelfs geen bouffés de chaleur (opvliegers)?', vraagt de oncologe.
Dan begint ze weer over dat ik naar een gynaecoloog moet. Voor controle, voor de zekerheid, voor een uitstrijkje. Ik moet er niet aan denken. Aan weer een stel vreemde handen aan mijn lijf en dan ook nog eens mijn onderlijf. 'Ok', zegt de oncologe, als ik niet antwoord en als een dwarse puber oogcontact zit te vermijden, 'zal ik uw chirurgienne dan vragen? Die is gynaecoloog'. Als het per se moet, doe dat dan maar. Zo kunnen we in ieder geval 'vreemde handen' van mijn lijstje bezwaren afstrepen.
'Ik zal doorgeven dat ze het op dezelfde dag inplannen als uw afspraak met de plasticienne', biedt de oncologe ook nog aan. Er staat dus ook al weer een afspraak met de plasticienne.
16 reacties
Geleefd word je. En geen gesputter. Je hebt kanker, je bent over de lijn gestapt. Nu ben je van ons.
Ja, dat zeggen ze, dat ik kanker heb/had. Ik heb daar zelf weinig van gevoeld. Totdat ze me gingen behandelen. Dat voelde ik wel. Ik ben dus eigenlijk net een hond die weigert bij de dierenarts naar binnen te gaan.
Ik voel helemaal met je mee. Wanneer je lijf weer echt van jou wordt (en voelt)? Het blijf van mijn lijf huis voor opdringerige dokters heb ik nog niet gezien, maar is vast vraag naar.
Wel heel blij dat ze er zijn, hoor..
Ik ben ook blij dat ze er zijn, maar soms heb ik zin om net als mijn hond met ontblote tanden naar ze te grommen.
Lieve Niene
Snap ik helemaal 🫶
Liefs Liesbeth
Hotel Cancerfornia, you can check in but you can't get out...
Heel toepasselijk, hahaha. Maar nu zit ik de hele dag met dat liedje in mijn hoofd. ❤️
Ik heb wat buitenlandse familieleden, die vinden dat de nederlandse artsen een sterk afwachtend beleid hebben. En niet alleen bij kanker. En kunnen daar behoorlijk over zeveren, dat irriteert mij mateloos.
Hoe sta jij daar in Niene?
Je krijgt hier heel gemakkelijk een verwijzing voor een medisch onderzoek, ook als je niet in een risicogroep valt. Je gaat ook na ieder doktersbezoek naar huis met een tas vol medicijnen. Het lijkt of kosten minder belangrijk zijn en verzekeraars minder macht hebben. Het is echt de arts die bepaalt. De keerzijde is weinig informatie of overleg met de patiënt. Ik denk dat ik persoonlijk het Nederlandse systeem prefereer, hoewel ik soms schrik van verhalen hier van mensen die te laat worden doorverwezen.
Dank voor je eerlijke reactie
💜
Lieve Niene
Wat fijn dat de 25 bestralingen nu voor even van de baan zijn. Wist je dat van te voren dat ze het konden gaan cancelen.
Ik snap wat je zegt met steeds andere mensen aan je lijf. Ben inmiddels ook flink doktersmoe. Ze zijn allemaal met jou behandeling bezig maar denken en doen vaak toch hun ding.
Het is zoals zweef zegt je hebt kanker…. Nu ben je van ons 😭
Liefs Liesbeth
Lieve Liesbeth,
Ik was al bij de radiotherapeut geweest voor de eerste kennismaking, dus het annuleren van de bestralingen kwam als een fijne verrassing.
Ik kan me ook heel goed voorstellen dat jij het zo zat bent. Het is een heel geregel als je onder behandeling staat van verschillende specialisten. En het lijkt me heel verdrietig als je te weinig vooruitgang boekt. Ik wens je zoals altijd heel veel kracht en geluk.
Liefs,
Niene
Lieve Niene,
Wat een bofferd ben je dat je zo weinig bijwerkingen hebt van de tamoxifen. Snap dat je even geen extra onderzoeken wil, maar wel goed dat je toch een uitstrijkje laat maken. Better safe than sorry.
Liefs, Monique
Lieve Monique,
Ik realiseer me heel goed dat ik enorm geboft heb en dat anderen niet zoveel geluk hebben. Nu heb ik een beetje het gevoel alsof ik tussen twee werelden in zit. Ik weet hoe het is om te leven met kanker en ik weet hoe het is om deze zorgen niet te hebben en liever zo snel mogelijk over te gaan tot de orde van de dag. Het is een bijna dierlijk instinct om je kop in het zand te steken zolang je denkt dat dat kan. Maar de afspraak met de gyneacoloog staat. En ik heb enorm veel respect voor de inspanningen van jou en iedereen voor wie deze ziekte de dagelijkse realiteit is. Ik wens je alle goeds.
Liefs,
Niene
Oh schatteke, dat gedoe met al die vreemde handen aan je lijf... ik heb op dat vlak een kanker die lekker ergens zit waar ze niet met hun pollen aankunnen maar zelfs dan heb ik het gevoel dat mijn lijf nog amper van mij is. Wat moet dat voor jullie zijn dan!
Dat je zelf al die bijkomende afspraken moet maken, is dat de normale gang van zaken? Als er iets is, en mijn oncoloog wil het graag verder onderzocht hebben dan vraagt die aan mij of ik er ok mee ben, pakt de telefoon (of computer) en regelt het met een collega waar ik bij zit. Megamakkelijk maar bij julli verhalen voel ik me dan wel een verwend prinsesje.
Nou ja, Clemence, ik kan jou niet bepaald 'verwend' noemen. Wel: 'prinsesje'😘, omdat je het op kunt brengen om nog medelijden te hebben met iemand die hier een beetje zit te zeuren om niets. Ik hoop dat deze rustperiode je goed zal doen.
Liefs,
Niene