La gestion des attentes (verwachtingsmanagement)

Ik heb me goed voorbereid op de afspraak bij de plasticienne (plastisch chirurg). Zes maanden na de amputatie met directe reconstructie ziet mijn siliconenborst er namelijk uit als een flinke vergissing. Een soort van kaiserbroodje met gleuven die steeds dieper worden. De randen van de prothese zijn zichtbaar door mijn huid heen. En hij is 1, misschien wel 2 cupmaten groter dan mijn echte borst. Dit kan niet de bedoeling zijn. Op internet heb ik gelezen over kleine protheses in de vorm van een druppel. En die wil ik; een goede, normale borst heeft de vorm van een druppel.

Maar de plasticienne is precies juf Helma, uit de Luizenmoeder. Ze mikt nog net geen peuk uit het raam als ik haar spreekkamer binnenkom. Ze is totaal niet geschrokken van wat ze ziet wanneer ik mijn bh heb uitgedaan. Ze pakt in in allebei haar handen een borst en schudt ze een beetje op en neer. 'Fysiotherapie al klaar?', vraagt ze. 'Wat voor fysiotherapie?', vraag ik terug. 'Ga nou es even goed rechtop staan', zegt ze. Ik recht mijn rug. 'Hij is te groot en te rond', begin ik mijn pleidooi. Ze houdt haar hoofd schuin. 'Ze hangen even hoog', stelt ze vast. 'Eh nee, niet echt..', vind ik. 'Zeker wel', beëindigt ze de discussie nog voordat die is begonnen, 'we stoppen een kleine prothese in de rechterborst en de linker vullen we op met een beetje vet'. Ze knijpt me glimlachend in het speklaagje dat weer langzaam maar zeker op mijn buik en heupen terug aan het groeien is. 'C'est ce que c'est, Madame' (dit is wat het is, mevrouw), doet ze nog even aan wat verwachtingsmanagement. 

Dan gaat ze naar haar bureau en begint een formulier in te vullen. 'Juli?', vraagt ze. 'Liever na het hoogseizoen..., in de herfst..., doet u maar november', zeg ik, terwijl ik razendsnel in mijn hoofd door onze jaarplanning probeer te gaan. 'Dat is in de winter', zegt ze. Zelfs daar kan ik niet tegen protesteren.