Les morts (de doden)

Ik heb al een tijdje geen contact meer gehad met Kirsten, een Nederlandse vrouw met wie ik vorig jaar soms aan de chemo hing. De laatste keer dat ik haar appte, antwoordde ze dat ze op het vliegveld naar Engeland stond voor een Downton Abbey tour. Hartstikke leuk, veel plezier. Ik voel me een beetje lullig dat ik sindsdien niets meer van me heb laten horen. Alsof het contact niet meer belangrijk is, nu het weer goed gaat. Maar als zij op vakantie gaat, zal ze zich ook wel weer beter voelen. Ik neem me voor haar na het weekend te bellen. 

Zo gaan er weken voorbij. Hotel en restaurant lopen lekker. Een buurvrouw uit het dorp komt dagelijks voor de schoonmaak. Niet omdat ik het zelf niet kan, maar gewoon omdat ik geen zin meer heb om mezelf de hele tijd de tandjes te werken. En het is gezellig en informatief. Onder het werk legt ze me uit hoe de verhoudingen nou precies liggen in het dorp, wie aan wie verwant is, wie het doet met wie, maar vooral wie waaraan is overleden.

'Ze vonden hem aan een touw in de stal', vertelt Chantal, 'bij zijn koeien, er waren problemen met de bank.' 

'Wie, Jean-Paul?', vraag ik. '

Nee, Alain', zegt ze, 'Jean-Paul was zijn broer. Hij was alcoholist, hij is verongelukt. Zijn vrouw was toen al dood. Ze had...eh, zoals jij'.

Veel leed. Maar veruit de meesten gaan aan kanker. Dat woord gebruiken we overigens niet. 

'Bij mijn moeder zat het in de nieren', vertelt ze, 'toen ze er eindelijk achter kwamen, was er niks meer aan te doen. Drie maanden later gaf ze het gewoon op.. We kunnen hierover praten, toch?' 

Ja, we kunnen hierover praten. Ik kan eerlijk zeggen dat ik zelf nog geen moment bang ben geweest dat de kanker terugkomt. Waarschijnlijk omdat ik gewoon nooit echt heb kunnen accepteren dat het er werkelijk zat. Dat was lastig toen ik mij moest onderwerpen aan 16 chemos en een mastectomie, maar nu werkt het wel in mijn voordeel. Ik slaap als een marmot. Statistisch gezien heb ik ook weinig reden om bang te zijn. De prognose voor vrouwen met mijn soort hormoongevoelige borstkanker is heel gunstig. 

We zijn uitgenodigd om te komen eten bij Wies en Rene. Wies heeft, zoals gewoonlijk, honderdduizend verschillende soorten vlees, salades, sauzen en hapjes voorbereid. Alles wat er over is, zullen we op het einde van de avond in bakjes mee naar huis krijgen, zodat ik de komende dagen niet zelf hoef te koken. Het is heel gezellig. René schenkt goede wijn. Halverwege de avond vertellen ze me voorzichtig dat Kirsten is overleden.