La reconnaissance (dankbaarheid)
Wies en ik gaan samen naar de begrafenis van Kirsten. De katholieke uitvaartdienst wordt gehouden in de prachtige elfde-eeuwse romaanse kerk in het dorp waar ze woonde. De kerk is afgeladen vol. Mensen staan in de gangpaden. De dienst is er eentje van dankbaarheid. Er wordt met geen woord gesproken over hoe de borstkanker de laatste jaren van Kirsten's leven heeft verziekt. Hoe ze steeds minder energie had en steeds meer pijn, eierstokken eruit, al die verschillende chemos. Hoe zij en haar man hun droom van een eigen restaurant in Frankrijk hebben moeten opgeven, hoe ze maar 54 jaar oud is geworden, hoe haar dochters zich haar bijna niet anders kunnen herinneren dan met kanker, en hoe ze nog geen 2 maanden van de geboorte van haar eerste kleinkind heeft kunnen genieten. Ik voel weer een ongelooflijke woede.
Gelukkig is de familie wijzer. Zij herdenken met liefde Kirsten's rol als moeder, schoonmoeder, grootmoeder, echtgenote, dochter, zus, nichtje, vriendin en dorpsgenote. Een van haar dochters spreekt wel een gebed uit voor de artsen en verpleegkundigen van het kankerziekenhuis, die zich dagelijks inzetten voor de verzorging van de zieken. Terwijl haar woorden worden vertaald (de dienst is uiteraard tweetalig Nederlands-Frans), heb ik de tijd om hierover na te denken. Over dankbaarheid. En over dat ik dat zelf weinig heb gevoeld voor mijn behandelaars in het ziekenhuis. Terwijl die toch hun best hebben gedaan om me te behoeden voor dit lot.
5 reacties
Kanker doet vanalles met je emoties en emoties laten zich heel weinig sturen. Nu zijn er in jouw traject ook wel mensen geweest bij wie het moeilijk was om dankbaarheid te voelen he... En de goeikes die er wel waren, dat heb je heel goed in de verf gezet. Het doet zo veel he, de manier waarop mensen met je omgaan...
Het doet inderdaad heel veel, ze kunnen je dag maken of breken. Het enige wat je kunt doen is toch je emoties proberen te sturen.
Liefs, Niene
Lieve Niene,
Woede komt ook altijd in mij op, als weer iemand uit het leven gerukt wordt.
Het lijkt erop, dat het altijd, de fatsoenlijke mensen treft, de slechte mensen in de wereld lijken daar geen last van te hebben.
Maar dat is in een negatieve stemming, maar dan lees en spreek ik de mensen op het forum, en denk ik, de wereld is toch ook wel een mooie plaats, het is alleen moeilijk om die mooie dingen te zien, ze worden ondergesneeuwd in de negatieve berichtgeving.
Het is maar net hoe je het bekijkt.
Bewust naïef helpt, ervan uitgaan dat mensen het niet zo bedoelen, als het op jou overkomt.
Niet altijd makkelijk, maar wel de moeite waard.
Dikke knuffel
Peter🫂🫂🫂😘
Lieve Niene,
Wat mooi dat ze de dienst voor Kirsten op deze manier inhoud hebben gegeven. Naast alle beperkingen die het leven met kanker haar heeft gegeven, bleef ze vooral Kirsten en zo willen mensen haar blijven herinneren. Ook ik hoop zo herinnerd te worden als ik mijn ogen definitief heb gesloten. Niet als de Monique lopend achter een rollator en met emotionele periodes rondom een scanuitslag. Ik wil herinnerd worden vanuit iedere rol die ik in het leven vervul. Ook tijdens mijn ziek zijn ben ik nog van betekenis voor anderen. Heb ik het gevoel er nog toe te doen en brengen mijn dierbaren graag tijd met me door. Zodra ik dat laatste verlies ga ik de euthanasie in gang zetten.
Liefs, Monique
Het is een groot goed als je als patiënt en als familie over je boosheid om deze ziekte heen kunt stappen. Het maakt het verlies in al zijn vormen dragelijker Maar het vraagt wel inzet, denk ik, en tijd en ook wel een bepaald karakter. Af en toe een emotioneel momentje mag.
Ik geloof niet dat er ooit een moment zal komen dat jij er niet meer toe doet voor jouw dierbaren en dat ze niet meer bij je willen zijn. Je zult je beslissing tot euthanasie op andere gronden moeten nemen❤️.
Liefs,
Niene