Mijn mijmeringen

Openbaar blog
dinsdag 31 december 2024
515 x gelezen

Op zo'n laatste dag van een jaar ontkom ik niet aan mijmeringen over wat achter me en voor me ligt.

Terugkijkend ben ik vooral trots op mezelf en dankbaar voor wat ik heb. Nog maar een paar jaar geleden had ik nooit kunnen denken dat ik dat ooit zou kunnen zeggen, laat staan dat ik dat ook zou delen met de buitenwereld, maar trots is wel een gevoel dat overheerst.

Ik ben trots en dankbaar omdat:

het me steeds weer lukt met alle spanningen, angsten en tegenslagen om te gaan
ik een levenskracht en -lust bezit die ik niet van mezelf had verwacht
ik familie, vriendschappen en collega's heb die er altijd voor me waren en zijn, waar ik op kan bouwen
ik ondanks het gemis van Henk, tegenvallende uitslagen, 2 operaties en afnemende fysieke gezondheid, de meeste dagen van het jaar wakker ben geworden met een vrolijkheid van binnenuit en mijn humor niet ben kwijt geraakt
ik nog steeds het gevoel heb ertoe te doen, van waarde ben voor anderen
het me lukt om te genieten van het nu
ik steeds weer manieren vind om mijn dagen zinvol te vullen

Wat 2025 me gaat brengen? Geen idee. Ik neem de dagen zoals ze komen. Komende maand weer een scan met bijbehorende spanningen voor de uitslag. Wat nou als.... Stel nou dat.... Als maar niet....
Ik weet niet wat er op mijn pad gaat komen. Ik hoop natuurlijk dat ik weer een paar maanden vooruit kan kijken tot de volgende scan, maar als het anders uitpakt heb ik er vertrouwen in dat ik me ook dan weer zal kunnen aanpassen aan wat zich aandient.

Wat het komend jaar me zeker zal gaan brengen is dat ik voor het eerst in mijn leven een uitkering ga krijgen. De IVA aanvraag is naar het UWV gestuurd. Dat ik heb toegegeven dat ik mijn werk niet meer kan doen is een hele stap geweest, maar heeft me wel rust gebracht en wat meer energie voor leuke dingen. Het medisch verslag van het AVL was wel even confronterend. Daarin staat gewoon zwart op wit dat er geen verbetering, maar alleen achteruitgang te verwachten is.

Mijn energiegrenzen zal ik moeten blijven bewaken, ook bij leuke activiteiten. Tweede kerstdag heb ik genoten van het samenzijn met mijn gezin en dat van mijn vriendin, maar ben te lang gebleven en heb daar een flinke prijs voor betaald met oogmigraine en algehele malaise door de vele prikkels, maar ik heb wel genoten. Gelukkig was ik na 3 dagen weer helemaal hersteld.

Komend jaar hoop ik weer vele uren achter de brander door te brengen. Als ik bezig ben met kralenbranden dan vergeet ik de tijd en ben ik helemaal in het nu. Met een brandertemperatuur van ruim 900 graden kan ik ook niet anders dan heel geconcentreerd bezig zijn. Tot nu heb ik me alleen maar bezig gehouden met allerlei motieven en technieken. Slechts een enkele keer is het eindresultaat zoals ik dat voor ogen had, maar ik hoop dat het me gaat lukken om eenvormige kralen te maken die bij elkaar een mooie armband opleveren.

Ik wens iedereen die dit leest wat ik mezelf ook wens: een liefdevol 2025. Met liefde in je leven kan je alles aan.

Mijn mijmeringen

21 reacties