Verslagenheid

Verslagenheid en wanhoop.
Onze wereld staat stil. Er wordt niet meer gedacht aan ziek zijn en moed houden.
Dinsdag 11 februari is mijn nichtje letterlijk uit het leven gerukt.
Verdriet is in uitvergrootte vorm onderdeel van de dagen geworden.
Ik voel en zie het verdriet in mijn gezin. En mijn gezin is de stille getuige van de immense pijn die haar ouders en zussen voelen.
We doen wat we kunnen, maar voelen ons zo machteloos.

Lieve M, sprankelend, vrolijk, creatief. We kunnen je niet missen, we willen je niet loslaten. Toch moeten we.




9 reacties