Gesloopt

Nee, niet de eend, ik!

De eend is slechts uiteengenomen. De onderdelen verspreid over het gras. Helma, de robotmaaier heeft dagelijks ruzie met de eend. En dat komt omdat de eend laag op haar pootjes stond. Te laag. Elke keer stootte Helma haar kop. Haar kruin was al behoorlijk geschaafd. Goed dat ze al kaal was, anders was ze vast met haar haar aan het chassis blijven hangen. 

Er is geen koper voor gekomen die wilde geven wat ik ervoor wilde hebben, dus nu gaat ze niet meer weg en wordt ze definitief tuinornament. En als ik nog wat aan haar wil klussen, dan kan dat ook buiten op het gras.

Eigenwijs als ik ben heb ik zelf het huisje van het chassis gerold en drie paaltjes in de grond gejast. In etappes, tussendoor hijgend als een stoompaard mijn rust gezocht op de tuinmuur.  Met een krik het chassis op de paaltjes gezet en vastgeschroefd. Buurman heeft nog even geholpen om het hutje weer op het chassis te schuiven. Vandaag de losse onderdelen weer gemonteerd. 

Helma kan nu vrijelijk onder de eend door zonder haar bolletje te schaven. Ik hoorde haar net nog botsen tegen de paaltjes. ("Die stonden er eerst niet!", riep ze mij toe.)

En ik ben nu weer gesloopt, de heup rechts speelt op als ik teveel loop. De oncologisch verpleegkundige heeft mij doorverwezen naar radiotherapie, om hun (groene) licht over de uitzaaiingen te laten schijnen.

Rust kan mij nu redden (en hopelijk straks de bestraling).

21 reacties

Wie is er nu de botte kop? 😉 Maar zoals je zelf al aangeeft: als je het graag wil en altijd graag gedaan hebt, dan kan het ondanks het gesloopt gevoel achteraf toch veel deugd doen! En de dingen die je het liefste doet,hou je graag het allerlangste vol. Duimen maar dat de bestralingen je goed gaan doen zodat je die actieve creativiteit nog wat kunt botvieren op allerhande spulletjes!

Laatst bewerkt: 28/09/2024 - 10:38