Lakmoesproef

Ondanks goede intenties was er het dit jaar nog weinig van gekomen. Deels omdat de motor van mevrouw Zweef kuren had, deels omdat de gele tuffer rare info gaf op de voltmeter, deels vanwege kousperikelen en daarop volgend de zwachtels.

De dramakous, die waarbij ik een hangbuikbeen kreeg stond op de nominatie om getest te worden op gebruik bij een meerdaagse tocht. Maar omdat er eindelijk verstandige mensen naar mijn stalpoot keken en de boel meteen inzwachtelden, kon ik met geen mogelijkheid meer een motorbroek aan. En onbeschermd rijden is net zoiets als onveilige sex. Dat is not done! Het kan goed gaan, maar als het mis gaat, dan gaat het gigamis. En met kanker heb ik al genoeg aan mijn lijf. 

En nu heb ik dus een prima kous, tweedelig en dat is wel fijn. Zeker voor de ritten die nog gaan komen, want ik kan je zeggen, we hebben enorm genoten. De rug hield het goed, de zitbeenderen, daar moet ik nog wat voor verzinnen, want die begon ik wel te voelen. Misschien een kwaliteits luchtkussentje van Roho op het zadel vastmaken? De onderrug gaf meer problemen. Niet tijdens het rijden, maar bij het lopen. De krukken heb ik vrijdag en zaterdagochtend bijzonder nodig gehad, maar later op de zaterdag en vandaag ging het redelijk. Uiteindelijk hebben we deze drie dagen bijna 800 km onder onze banden doorgehad, hoofdzakelijk over binnenwegen. Teveel eigenlijk, maar het reed zo lekker.

Wat heb ik geleerd. Ten eerste dat de kous bij de voet toch wat te kort is, ik zal daar melding van maken bij de controle. Verder, bij een volgende gelegenheid maken we de routes korter. Van 10 tot 16 is lang genoeg met minimaal 3 koffiestops. En tijdens het rijden moet ik de dijbeen kous niet meer dragen. De rimpels in de knieholte klemmen de lymfevocht doorvoer af. Zodra we dan in het hotel zijn, dan kan dat deel dan weer aan.

We hebben enorm genoten en ik kijk al weer uit naar de volgende rit ❤️