De weg

De weg

Als twee mensen van elkaar houden, maar een je verlaat, om nooit meer terug te keren.
Je soms ‘s-nachts van haar droomt, en bij het ontwaken, telkens opnieuw verliest.
Liefde oneindig eindig blijkt, en je doelloos lijkt te zijn, en er alleen de weg vooruit is.
Het niet uitmaakt waarheen je gaat, want iedere richting is verloren.
En je zoekt, naar iets wat er niet meer is, bij vlagen de herinnering langskomt, om je te laten weten, wat was, en nooit meer zal zijn.
Dat is missen, dat doet pijn.
En stilletjes hoop je dat het over gaat, schud je het even van je af, zoek je een houvast.
Maar het gat in je leven zit er, gaat misschien wel nooit meer weg.
Toch ga je vooruit, want iets anders is er niet, je ziet niet de weg, want je weet dat je hem zelf moet gaan maken.
Anders, als je ooit had gedacht, gaat het leven door, stilstaan is geen optie, want dan ben je verloren.
Maar er is toekomst, hoe onzeker die ook zal zijn, je toch opnieuw begint, voor wat er ooit mag zijn