Het rommelt

De uitslag van het bloedonderzoek stond al in mijn dossier. Psa was van 3,29 naar 8,48. Kalium, natrium en de alat en asat waardes (leverfunctie) waren hemolytisch. Dat laatste kan ik nog niet duiden, dat moet maar wachten tot half januari. Belangrijkste marker is nu de psa. Hoewel nog nergens last, zal er we wat moeten gebeuren vrees ik. De uitslag van de scan is er nog niet, daar gaat minimaal een week overheen en met oud en nieuw in het verschiet waarschijnlijk wel wat langer. 

Als ik het mag zeggen, dan proberen we eerst de bipolaire Androgeentherapie. Dat zijn maandelijkse injecties met testosteron en korte opvolging met bloedprikken. Als dat niet het gewenste resultaat heeft, zou ik opteren voor lutetium, maar daar zal ik wel niet in gesteund worden. Als beide opties niet kunnen/mogen, dan wordt het chemo.

Welkom bij de club??

19 reacties

Verdorie Zweef wat een ellende ik schrik gewoon ,zo niet fijn voor je ,kan dit verklaren waarom je zo moe bent of is dit een domme vraag ,ik ben bezorgd ,denk idd dat er actie en een behandeling in januari gaat komen waarbij ik natuurlijk heel hard hoop en keihard duim dat er in jou eigen idee en wens in mee word gegaan ,heel veel sterkte lieverd 

Dikke knuff voor jou en mevr zweef🫂🫂

Liefs hes😘

Laatst bewerkt: 28/12/2023 - 11:00

Nee, die vermoeidheid komt denk ik van het gebrek aan testosteron. Toen ik gestopt was met de eerstelijns hormoonkuur steeg de testosteron even. Toen voelde ik mij prima. Ook de schotlandreis ging prima. Daarna liep de testosteron terug en kwam de vermoeidheid weer opzetten.

De afwijkende waardes van alat en asat, natrium en kalium kan ik wel even parkeren. Ik las dat hemolyse het uiteenvallen van rode bloedcellen zijn. Maar dat kan ook komen door verkeerde afname of transport naar het lab. Nou had ik gevraagd om bloed af te nemen via het infuus op de dagbehandeling, dus dat is een afwijkende manier. Mogelijk dat daardoor de hemolyse komt.

Laatst bewerkt: 29/12/2023 - 08:41

Ondanks dat ik al die waardes niet kan duiden, voel ik gewoon de onrust, en de zorgen, en dat is een gevoel dat ik maar al te goed ken, de onzekerheid, het afwachten, het, je er niet op in kunnen stellen, en hopen op het beste.

En hoewel ik weet dat ik niet echt kan helpen, leef ik wel met jou, en je vrouw mee, en hoop ik dat we je nog heel lang in ons midden mogen hebben, en dat je kans krijgt op de juiste behandeling.

Ik ken geen woord dat de lading dekt, maar geef jullie beiden een hele dikke knuffel, en ik zal vast niet de enige zijn.

Peter

Laatst bewerkt: 29/12/2023 - 10:00