Drie bruggen

Ongeveer een halve eeuw geleden, toen de wereld nog in zwart-wit leek te bestaan en Mrs. Willy nog met vlechten rondhuppelde, hadden ze bij haar thuis een weekend verblijf in Trois Ponts. Een charmant stekje aan de oever van de Salm, een van de drie rivieren die Trois Ponts als een koning omarmde. Dit plekje was hun wekelijks heiligdom, hun grote vakantiebestemming, kortom, hun alles. De Willy's hebben zelfs hun wittebroodsweken hier doorgebracht. Maar, helaas, al snel daarna werd dit droomperceel te koop gezet. 

Maar nu, bijna 50 jaar later, besloten ze terug te keren naar deze plek des herinneringen.
En Mvr Willy was in de zevende hemel. "Oh, kijk daar eens, dit was onze camping, en hier... dat was het weggetje dat we altijd namen naar het station, en hier, hoewel afgesloten nu, klommen we rechtstreeks de berg op naar die toren op de top. En kijk daar, het bord 'Beau Rivage' hangt er nog steeds! En hier... en hier..."

Maar ondertussen stond Mr. Willy naar al deze nostalgie toch maar te  meesmuilend te kijken:  Het hele domein was veranderd in een vergeten jungle, de weekendhuisjes die nog overeind stonden, leken op het punt van instorten te staan, kortom, het was alsof de natuur wraak had genomen op dit stukje verleden. Er viel niets lyrisch te beleven aan deze vervallen glorie.

Maar, eerlijk is eerlijk, Trois Ponts is nog steeds een bezoekje waard. Het stadje ligt als een knusse deken tussen de heuvels, met talloze wandel- en fietspaden. Je kan er letterlijk weken ronddolen en je niet vervelen.

En Nederlanders, die weten dat. Ze komen in groten getale naar Trois Ponts, een invasie. Toen Mr. Willy boodschappen ging doen bij de Carrefour Market, kon hij amper zijn auto kwijt tussen de dertig andere wagens, waarvan er twaalf of dertien trotse Nederlandse nummerplaten hadden. Slimme mensen, die Hollanders (behalve die ene natuurlijk, die beweert dat Belgen alleen maar gras eten...).

Maar, om een lang verhaal kort te maken, 't is hier goed en we blijven hier wel en paar dagen, toch tot na het weekend. En daarna zien we wel. De weergoden voorspellen niet veel goeds