DAT VERGEET JE NOOIT

Openbaar blog
dinsdag 9 augustus 2022
379 x gelezen

Ik was 10 jaar . Mijn ouders verhuisden.
Van 't stad naar de boerenbuiten .
Nieuwe school . Van een leuke , aangename stadsschool , naar een boerenschool , waar je moest knokken , letterlijk dan , om je een plaatsje te veroveren in de gemeenschap.

Dat eerste schooljaar daar is het moeilijkste geweest uit heel mijn jeugd. Soms , heel weinig , denk ik daaraan nog wel eens terug.
. Een jaar ,dat je uit je herinneringen wil schrappen , maar vergeten kan je het niet . .

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Je vergeet nooit dat je op straat altijd eerst eens om de hoek ging kijken , zien of je kwelgeesten daar niet stonden
Dat je regelmatig een andere weg naar huis en school nam , om ze toch maar niet te moeten tegenkomen
Dat je op de bus een halte vroeger of later nam ,of zelfs gewoon een andere bus , om toch maar niet .....

Dat vergeet je nooit

Je vergeet nooit je angst die je had om het tegen iemand te vertellen , bang om niet voor vol te worden aangezien , bang om uitgelachen te worden. Want je moet voor jezelf kunnen opkomen

Dat vergeet je nooit

Je vergeet nooit , die façade die je opbouwt van een gelukkig kind , terwijl je in je hart gewoon zit te huilen .

Dat vergeet je nooit

Je vergeet nooit dat je het thuis niet wou zeggen , wetende dat je moeder dan spoorslags naar school zou gaan , wetende dat het dan nadien nog allemaal veel erger zou worden .

Dat vergeet je nooit

Je vergeet nooit die keren dat je er doodongelukkig rondliep , niet omdat je gepest werd , maar omdat je het gewoon allemaal zomaar liet gebeuren .

Dat vergeet je nooit

Je vergeet nooit dat je bij sport aktiviteiten altijd als laatste gekozen werd. Je was nu eenmaal niet sportief

Dat vergeet je nooit

Je vergeet nooit die angst om in de klas een juist antwoord te geven . Je was nu eenmaal de slimste , en daar werd je als nieuwkomer ongenadig op afgerekend

Dat vergeet je nooit

Je vergeet nooit die keren dat je zelf iemand anders pestte , iemand die zwakker en kleiner was dan jij , niet omdat je het graag deed , maar gewoon , om er bij te horen , bij de groep die je eigenlijk verafschuwde . Je hart vol medelijden voor die sukkel , omdat je maar al te goed wist hoe het voelde .

Dat vergeet je nooit

Je vergeet nooit die onderwijzers , die er bij stonden , niets zagen , zich gewoon omdraaiden , als er weer iets stond te gebeuren .

Dat vergeet je nooit

Je vergeet nooit die gezichten van je kwelgeesten . Die staan in je hoofd als in steen gebeiteld .

Dat vergeet je nooit

Maar wat je het minst van al vergeet is dat allesoverheerdend gevoel van schaamte. Schaamte dat je dat allemaal hebt laten gebeuren , dat je het lef niet had om er tegen in te gaan. Want dat verlies aan zelfrespect is erg , veel erger dan het pesten zelf.

Iemand heeft ooit eens een voorbeeld gegeven .

Een kind is als een blad papier . Leeg en glad.
En dan wordt dat kind beschadigd . En dat blad papier wordt dan bijeen gefrommeld tot een prop.
En dan , later , probeert dat kind die prop terug open te plooien , glad te strijken .
Maar hoe je dat ook probeert , dat lukt niet . En hoe het leven je dan ook nog toelacht , die plooien en kreuken , die blijven erin.

Altijd

DAT VERGEET JE NOOIT

38 reacties