VAN DE REGEN IN DE DRUP

Het begon met een onschuldige nekpijn. Je kent het wel, die zeurende last die je doet denken dat je hoofd als een onwillige aardappel op je nek balanceert. Maar het bleef niet onschuldig. Al snel zette die pijn zich vast en kreeg ik er een bonkende hoofdpijn bij, alsof mijn hersenen zich aan een boksmatch waagden zonder mij te vragen.

Ontstekingsremmers? Ach, die brachten geen verlichting. Dus trok ik maar naar de kinesist, die me meteen onder handen nam. Mijn nek kraakte, een onheilspellend geluid dat in mijn oren klonk als een oud deurkozijn in de wind. En ja hoor, nog meer nekpijn, nog meer hoofdpijn.

“Het kan gebeuren,” zeiden zowel de huisarts als de kinesist. “De gewrichten worden soepeler en je beweegt daardoor meer. Dat kan tijdelijk extra pijn geven.” Blijkbaar hebben heel oude mensen daarom minder last van pijnlijke artrose: alles zit zo vast als een rots, zonder wrijving, zonder gekraak. Geen beweging, geen pijn.

Dus daar zat ik, in afwachting van verbetering. En wat doe je in de tussentijd? Juist, paracetamol. Goed voor de nekpijn, maar die hoofdpijn? Geen verbetering. Toen ontdekte ik iets ironisch: een van de mogelijke bijwerkingen van paracetamol is... jawel, hoofdpijn. Een pijnstiller die hoofdpijn veroorzaakt—je moet het maar bedenken.

En zo was ik beland in een pijnstillercirkel die geen uitweg bood. Hoofdpijn bestrijden met iets dat het verergert, en voor je het weet, ben je een wandelende paradox. Ik besloot ermee te kappen.

Nu draag ik een nekbrace. Het ding ziet er niet uit, maar het helpt. De nekpijn is beduidend minder en de hoofdpijn is verdwenen. Alleen, ja, het is warm, een gevangenis van zweet, en deze week wordt het nog erger: 30 tot 35 graden.

Dus wat doe je dan? Je zoekt verkoeling. Een bad met ijskoud water, dat lijkt de oplossing. Maar mijn onderrug, die is ook al krakkemikkig. Reuma, zeg je? Tja, dat wordt een zorg voor later. Eerst maar even overleven in deze broeierige hitte.