VEGETEREN
Op vrijdag is het vaste prik. Dan bezoek ik moeder in de home. Eerst die grote zaal in, waar ze met z’n allen zitten, zo stil, alsof het leven eruit gedempt is. Een batterij demente zielen, gehuld in een sluier van vergeten. Sommigen hangen scheef in hun stoel, anderen knikken met zware oogleden of zitten gewoon te wachten. Maar op wat eigenlijk?
Moeder herken ik al lang niet meer. Of nee, dat moet ik anders zeggen: zij herkent míj niet meer. Ik haal haar op, ze praat honderduit, met verhalen die alle kanten op springen. Het is een warboel van woorden waarin je verdwaalt, maar dat geeft niet. Je hoeft zelf niks te zeggen, gewoon knikken, af en toe “ja” of “nee” mompelen, en een uur is zo om. Het bezoek is dus best aangenaam, als je jezelf die luxe van ongedwongen meedeinen gunt.
Maar die zaal, die drukt op je ziel. De muren ademen een leegte, alsof het leven in een onzichtbare fles is opgesloten. En tussen die oude gezichten zie ik haar: een vrouw, nog geen 65. Jonger dan ik. Helemaal weggezakt in de wereld van dementie. Een mens, ooit levendig, nu een plantje zonder toekomst, een lichaam dat moet doorgaan, tot last en zorg van wie er nog om geeft.
Daar moet ik even van slikken. Het raakt me dieper dan al die rimpels en kromme ruggen om haar heen. Want als ik eerlijk ben, dan kies ik toch nog liever voor dat k-woord, ja, kankerlijer, hoe grof het ook klinkt. Want ik weet wat mijn lijf me aandoet, maar ik weet óók dat ik het leven nog vast kan grijpen, de dagen nog kan beleven, tot ze vanzelf wegglippen. Kanker geeft me tenminste nog een paar stuiptrekkende kansen om te leven zoals ik wil, uit elke dag persen wat er nog in zit, hoe wrang ook.
Ja, daar in die zaal, tussen de verloren zielen, groeit mijn eigen angst. Maar misschien, denk ik, is dat juist wat me nog voortjaagt.
8 reacties
Dat is wel het verschil, weten dat je aanwezigheid eindig is en niet dat je nog twintig jaar of meer hebt. Leef nu!
Ik vind kanker niet erger dan dementie, Willie. Maar ik vind dementie ook niet erger dan kanker. Het zijn alle twee verschrikkelijke ziektes. Waar je mee moet dealen als het op je bordje ligt. Geniet daarom van elke dag. Morgen kan alles helemaal anders zijn.
Liefs Dasje.
Lieve willy
Zo triest dit ,ik ken het nog van mijn schoonmoeder elke keer dezelfde vraag wie ben jij en ik elke keer ik werk hier wilt u een kopje koffie ,ik wist dat ze dat heerlijk vond .
Je bent een trouwe zoon elke vrijdag dikke knuff hes 🤗😘
Goed dat mevr willy er altijd bijzit, want daar praat ze tegen.ik ben lucht.
En , in zoverre er van haar gepraat nog iets te begrijpen valt , heeft ze dan over willy zus en willy zo , maar dat willy zelf er bij zit , dat dringt dus niet door. En 't is niet mooi , maar dan kijken mr en mevr willy elkaar eens aan endan zitten we samen te lachen. Zoals ik zeg , niet mooi , maar wat kan je anders.
2 vreselijke ziektes waar ik helaas beide me bekend ben. Wat is erger? Daar heeft een ieder zijn eigen mening over. Gelukkig maar.
Sterkte Willy. Het is wat het is 🤔
Lieve Willy,
Waarom is alles wat jij schrijft voor mij altijd zo herkenbaar. Mijn moeder bevindt zich in zo'n zelfde staat, en op haar afdelong hangt de ene persoon voorover, terwijl (excuseer mijn ongenuanceerde uitspraak) het kwijl langs de kin druipt, terwijl de ander alleen maar zit/ hangt te slapen, terwijl weer een ander hele verhalen afsteekt tegen een pop die ze op schoot heeft en degene tegenover zich aankijkt die wezenloos terug staart.
Op zo'n moment denk ik dan, laat mij dan maar eerder overlijden, want in mijn ogen is dat het meest mensonwaardige bestaan dat ik me zou kunnen voorstellen. Maar goed dat is natuurlijk alleen maar mijn mening .
Liefs Gewoon Moon
Je weet niet of ze er weet van hebben. In de serie van Het geheime dagboek van Hendrik Groen kwam Grietje voor, één van de Omanido leden, die merkte dat ze dement ging worden. Later in de serie was zij dat ook, hoewel er nog steeds vlagen van verstand waren. Waar is de scheidslijn? Als er niemand meer thuis is en alles loopt, dat lijkt mij geen leven. Maar als je verder goed bent en het gewoon even niet meer weet?
Nou ja, de kans op dementie acht ik niet zo hoog bij mij, in de familie komt dat niet voor. Hoewel.... prostaatkanker ook niet. En het zweverige van Zweef? Dat is hoe ik ben 😂
Ik weet niet wat erger is. Als er al één erger is... Beide KKK, maar daarbij vind ik dementie mensonterend. Ken het té goed en van heel dichtbij meegemaakt. Dus ja, nadat ik mijn diagnose kreeg, heb ik hierin duidelijk mijn grens aangegeven. Zucht, zwaar is het, allebei.
Liefs xx Hebe