Lintje

Dit is mijn honderdste blog, in gedachten knip ik vandaag een lintje door. Tijd voor een terugblik.
Nadat ik sinds begin 2015 zeer onregelmatig een blog plaatste op deze website besloot ik in juni dat jaar wekelijks te gaan schrijven. Dit bood mij enige structuur, iets waar ik behoefte aan had nadat ik arbeidsongeschikt was geworden waardoor mijn baan was weggevallen.
In de begintijd was ik behoorlijk onzeker over hetgeen ik schreef, zeker als ik in de blog mijn ziel en zaligheid bloot legde. Deze onzekerheid is er in de loop van de tijd afgesleten omdat ik gemerkt heb dat de blogs met respect voor de schrijver gelezen worden. Een ieder van ons moet op zijn eigen wijze een manier zien te vinden om met kanker om te gaan, het lezen van de ervaringen van anderen kan daarbij helpen.
Ik ben nooit een dagboekschrijver geweest en ik heb mij tot op heden nooit op facebook gewaagd. Het was en is dan ook een heel project voor mij om wekelijks iets te schrijven over mijn wederwaardigheden met kanker. Zolang de huidige medicatie zijn werk goed doet, voelt het alsof mijn ziekte in een soort van stilstaand water terecht is gekomen. In mijn dagelijkse leven is kanker daardoor naar de achtergrond geraakt en dat ervaar ik als een groot geluk. Ik leef mijn leven met de beperkingen van de ziekte, waarbij gebrek aan energie de grootste beperking is.
Omdat de huidige situatie al zolang voortduurt, treedt er een soort gewenning op en gaan er dagen voorbij dat kanker nauwelijks een rol speelt in mijn gedachten. Dat is heel wat anders dan ten tijde van mijn noodkreet van 19 juni 2015 die bestond uit deze ene zin “Soms raak ik zo vreselijk in paniek.” Ik herinner mij dat moment dan ook nog levendig. Het was een zonnige dag, ik zat op de fiets naar huis, had net boodschappen gedaan. En midden op dat fietspad werd ik overmand door paniek, wist ik even niet meer waar ik het zoeken moest. Wat was mij overkomen? Hoe moest ik nu verder? Hoe moest het straks met Lief? Het kankermonster was groter dan ik aankon. Ik ben niet stoer, dapper en sterk, wel beschik ik over een grote dosis wilskracht en doorzettingsvermogen. De paar reacties op deze ene noodkreet hebben mij veel goed gedaan en hebben zeker meegespeeld in mijn besluit een wekelijkse blog te schrijven.
Ik schrijf deze blog anoniem, sterker nog, in mijn omgeving weet niemand dat ik een blog bijhoud. Nee, zelfs Lief niet. Het anoniem schrijven geeft mij veel vrijheid. Ik hoef niemand iets uit te leggen, laat staan te verantwoorden. Toch zal ik Lief ooit op de hoogte brengen van mijn schrijverij maar nu nog even niet.
Honderd blogs, wie had dat ooit gedacht? Ik in ieder geval niet.