Sauna

Hoe is het met je oedeemarm? vraagt vriendin MV. We zijn voor het eerst sinds drie en een half jaar naar de sauna geweest. Ik was onzeker of het wel goed zou zijn voor mijn oedeemarm, zeker gezien de discussie hierover op deze site en de informatie op internet. Omdat mijn arm zich goed gehouden heeft, besluiten we onze oude gewoonte weer op te pakken.
Jarenlang ging ik regelmatig met MV naar de sauna, een rustpunt in ons hectisch bestaan, totdat ik borstkanker kreeg en alles anders werd. Dat eerste jaar was ik vooral bezig te overleven en was van saunabezoek geen sprake. Nadat ik opgekrabbeld was, wilde ik zoveel mogelijk mijn oude vertrouwde leven weer oppakken waaronder die ontspannen warme middagen in de sauna. Ooit had ik een vrouw met geamputeerde borsten in de sauna gezien, die herinnering moedigde mij aan om de stap te zetten.
We besloten voortaan op vrouwendag te gaan omdat ik mij daar beter bij voelde. De eerste keer dat ik met geamputeerde borst een bezoek aan de sauna bracht, durfde ik niet om mij heen te kijken, hield mijn blik gericht op de grond, verstopte mijzelf zoveel mogelijk achter mijn handdoek en voelde mij hoogst onzeker. Naderhand vertelde MV dat niemand naar mij had zitten staren, wijzen of mij enige andere negatieve aandacht had gegeven. Dit wetende werd ik in de loop van onze saunabezoeken steeds zekerder van mezelf, met als resultaat dat ik mij er uiteindelijk net zo goed bij voelde als voorheen.
Maar toen kwam fase twee van mijn ziekte. De borstkanker bleek uitgezaaid, die eerste periode was ik te ziek en had ik teveel pijn om ook maar iets te ondernemen. Ik zette de sauna voorgoed uit mijn hoofd, overtuigd als ik was dat ik niet lang meer te leven had. Ik wilde voorkomen dat ik dingen ‘voor het laatst’ zou doen en daardoor bewust afscheid zou moeten nemen van allerlei activiteiten. Dit betekende dat ik de saunabezoeken waar ik door mijn ziekzijn mee gestopt was niet weer wilde oppakken. Mijn laatste saunabezoek had plaatsgevonden zonder dat ik dat doorhad en dat was dat. Ik heb al eens eerder geschreven over deze zware periode waarin ik het gevoel had mijn leven af te moeten ronden en waarin ik mijzelf de aanschaf van een nieuwe winterjas niet meer waard vond. Inmiddels is dat alweer lang geleden en leef ik nog steeds, sterker nog, ik ervaar een goede kwaliteit van leven ondanks de nodige beperkingen. Langzaam maar zeker durf ik steeds meer te ondernemen, word ik weer zekerder van mijzelf. Ja natuurlijk weet ik dat ik mij elk moment weer op een zwaar hellend vlak kan bevinden maar zolang dat niet het geval is, wil ik uit het leven halen wat er uit te halen valt. Dus togen MW en ik voor het eerst sinds lange tijd weer naar de sauna. De weldadige warmte, het spartellen in het water, de rust en ontspanning voelden vertrouwd aan. Ik loop zonder enige schroom met één borst rond en voel een zekere trots. Trots dat ik zo ver gekomen ben, trots dat ik het aandurf de sauna weer te bezoeken, trots dat ik leef!