Amor vincit omnia

Blog 198

Oudejaarsblog.

Wat een jaar. Veel gebeurde. Een route langs vriendelijke, bloemrijke, zonovergoten weilanden vol lieve koebeesten hadden we uitgestippeld. Maar we verdwaalden. Ineens reden we  een in onweerswolken gehulde steile berg op. Enge haarspeldbochten langs diepe ravijnen. Bliksemschichten en echo's van gedonder, overal om ons heen. We kregen een totaal andere reis. Een schitterende zomer, herfst en winter brachten we al slalommend van thuis richting AMC, het WFG, en weer naar huis. Het nieuwe jaar gloort, met alweer een volle agenda. Dat hadden we toch niet afgesproken? Een 'simpele' pouchrevisie werd een gevecht op een koord boven vlijmscherpe rotsen. We slipten van palliatief naar curatief en terug, met slechts een kaarsje, flikkerflakkerend in klamme handen. 

Wat was, wat kan, wat wordt? Hoe is onze oorlog tegen het krabbenleger? Net als bij jullie is ze scherp, heftig, pijnlijk. Diepe voren in modderloopgraven, gekramde wonden. De lucht, amper geklaard, wordt meteen weer door scherpe kruitdampen van een volgende veldslag verduisterd.  Grenzen werden en worden telkens weer verlegd. Reanimatie? No sir! No way José! De angst om op een niet leuke manier eruit te komen zit er diep in. 

Maar, levenslust en veerkracht zijn niet gebroken, want er wordt met drakenkracht opgekrabbeld, veren glad gestreken, en weer naar de zon gezocht. Een schamele 47kg is weggepoetst. De weegschaal toont trots 54kg. Een onzichtbare overwinning werd door Joke op afstand geboekt. Een gewonde medesoldaat stond op om misschien opnieuw moedig haar zwaard ter hand te nemen. Krijgen wij onze overwinning in 2019?

Steeds weer lezen we, ondanks al het leed, in al jullie verhalen, een niet weg te poetsen levensvreugd. Die steeds maar aanwezige vreugde, die als een niet te stoppen rimpel in het water ons allemaal bereikt. Die vreugde, die het nare niet lang de kans geeft om te zegevieren. Die vreugde, die als bloemblaadjes in de wind ons inhaalt, streelt. Die vreugde die verbroedert, troost, optilt, verrijkt, ondanks dat er ook slagen worden verloren.

Op Skylge vonden we, op een zonovergoten terras aan het strand, een tekst. Een tekst die op jullie slaat, op ons. Maar voor mij vooral op Joke, mijn lief. Vaak overreden, toch ongebroken. Op de vreugde naast het vechten. De vreugde van weer een jaar te hebben gewonnen. 


Lach niet
Maar schater
Drink wijn
In plaats van water
Doe wat je het liefste doet
Niet wat je denkt dat moet
Zie het moois in elke dag
En doe af en toe 
Iets wat niet mag.


Lieve allemaal, we hebben het allemaal al vaker gezegd. Kanker verbroedert. Echt.
Nu, op het slaan van de klok naar weer een nieuw jaar, mogen we jullie weer het allerbeste, maar bovenal een vreugdevol jaar toewensen. Een jaar vol liefde, vol hoop. 
Wat nog belangrijker is, is dat wij jullie voor al jullie medeleven bedanken. Er zullen nooit genoeg woorden zijn om dat wat er telkens weer door ons gaat te omschrijven. Daarom, heel eenvoudig, doch recht uit ons hart, dank, dank voor al jullie liefde.


Liefs, Joke en Tom.