Stel je vraag over de communicatie, het omgaan met emoties en de opvoeding van je kind

Hieronder kun je een vraag stellen aan over de communicatie met je kind, het omgaan met emoties van je kind en de opvoeding als je in je gezin geconfronteerd wordt met kanker. De vragen worden beantwoord door medewerkers van het Ingeborg Douwes Centrum periodiek afgewisseld door Mecheline van der Linden, klinisch psycholoog/psychotherapeut in het UMC te Amsterdam  en Nel Kleverlaan, ontwikkelingspsycholoog

Waarover kun je vragen stellen?

  • Alle vragen die je hebt over de communicatie met je kind, het omgaan met emoties van je kind en de opvoeding als je in je gezin geconfronteerd wordt met kanker mogen hier gesteld worden.
  • In de antwoorden zal nóóit een behandeladvies gegeven worden.
  • Het antwoord is gericht op het geven van informatie. Soms om te bevestigen wat je al weet, dan weer om je te helpen met het formuleren van vragen die je kunt stellen aan je eigen arts.

Let op!

  • Je krijgt hier geen antwoord op vragen waarin je om een tweede mening/second opinion vraagt over je persoonlijke behandelsituatie of diagnose.
  • Houd er rekening mee dat de informatie die je op deze plek krijgt, nooit in de plaats mag komen van een consult bij de arts.
  • De medewerkers van de Kanker.nl Informatielijn bekijken de gestelde vraag als eerste en zullen minder complexe vragen beantwoorden.

Wie kunnen vragen stellen?
Alleen als je deelnemer bent van Kanker.nl, kun je een vraag stellen aan een professional. Ben je nog geen deelnemer, meld je dan aan.

Hoe kun je een vraag stellen?
Stel je vraag door hieronder op Reageren te klikken en je vraag te stellen. Je krijgt het antwoord vervolgens als reactie op je vraag.

Wat geeft het beste resultaat?

  • Je stelt je vraag zo duidelijk mogelijk. Bedenk vooraf wat je precies wil weten en wat belangrijk is om te vertellen over de achtergrond van je vraag.
  • Je krijgt in principe binnen 5 werkdagen antwoord, tenzij anders aangegeven.
  • De vraag is zichtbaar voor andere bezoekers.
  • Andere deelnemers kunnen ook reageren op jouw vraag. De professional kan deze reacties betrekken in het antwoord.
  • Nadat de vraag beantwoord is, wordt de vraag ‘gesloten’. Maar, vraag én antwoord zullen beschikbaar blijven voor andere bezoekers van Kanker.nl.

    Disclaimer

14 reacties

Vorig jaar is de diagnose uitgezaaide borstkanker gesteld bij mij.

Dat had tot gevolg dat vooral mijn jongste zoon, 15 jaar, heel stil werd. Het is al geen prater, maar nu is het nog lastiger. Hij wil "alleen maar dat ik beter wordt" . Het gaat inmiddels beter met me maar genezen verklaard ben ik niet en dat gaat ook niet gebeuren. De verwachting is toch dat het door de immunotherapie heen zal breken. Ik voel schroom om dit te bespreken, hij is nu blij dat het goed gaat en er lijkt in het dagelijks leven weinig van mijn ziekzijn te merken, behalve dat hij wat vaker helpt met stofzuigen en boodschappen opruimen.

Wat is wijsheid? Zo laten tot er iets veranderd? Of toch de mogelijkheid benoemen dat het misgaat, al is dat misschien pas over een jaar(en hopelijk langer)?

 

Laatst bewerkt: 24/11/2018 - 11:11

Beste Lisette,

Dank voor uw vraag. We snappen dat dit een ingewikkelde situatie is en het roept bij ons ook vragen op zoals: wat heeft de arts u precies verteld over de verwachtingen? Is dit een palliatieve behandeling of bestaat er nog een kans op genezing? En wat heeft u uw zoon hier al over verteld?

Praten met een kind dat zich terugtrekt kan een uitdaging zijn. Aan de ene kant wil je als ouders je kind de ruimte geven en aan de andere kant wil je ook weten wat er in hem omgaat. Het is heel begrijpelijk dat uw zoon zich angstig voelt en denkt over dat hij u kwijt kan raken. Mogelijk wil hij die gedachte ‘wegduwen’ door de focus te leggen op de hoop dat u beter wordt.

Er bestaat een reële kans dat uw zoon wel al begrijpt en door heeft dat u niet beter wordt en dit niet durft te bespreken. Deze angst alleen dragen kan belastend zijn. Daarom raden wij u aan om aan uw zoon te vragen wat hij nu precies weet/heeft begrepen en waar hij aan denkt. Hier kan hij weerstand voor laten zien. U kunt hem helpen door te benoemen dat het normaal is dat hij bang, boos of verdrietig kan zijn en dat jij die gevoelens ook hebt. En dat het helpend kan zijn om dit samen te ‘dragen’ in plaats van alleen. De volgende stap is om eerlijk te vertellen wat u nu weet over de verwachtingen. U kunt uw zoon vertellen wat de arts u heeft verteld, dus ook over dat de kanker niet weg zal gaan. Bespreek dan ook de hoop die u heeft, die waarschijnlijk hetzelfde zal zijn als die van uw zoon. De laatste stap is samen te bespreken wat hem (of jullie) helpen om hiermee om te gaan. Ik wens u succes. Verwacht niet dat dit gesprek 'perfect' verloopt. Het is een proces en u kunt er altijd later weer op terugkomen.

Met hartelijke groet,

Anja van Onna, GZ-psycholoog

Laatst bewerkt: 27/11/2018 - 12:34

Dank je wel Anja, dit helpt. Al ben ik bekend met gesprekken voeren over lastige onderwerpen, met je eigen kind is het toch anders.

 

Laatst bewerkt: 04/12/2018 - 09:53

Hallo. Ik weet pas net dat ik baarmoederhalskanker heb en mijn zonen van 6 en bijna 14 gaan daar elk op hun eigen manier mee om. De jongste is het moeilijkste. Die was al erg prikkelgevoelig maar nu nog meer. Dat uit zich in heel druk gedrag. Wat kunnen zijn vader en ik doen om hem iets rustiger te krijgen want het is wel belastend met al dit nieuws en in heel de molen zitten om ook een stuiterballetje in huis te hebben. Hij weet wat kanker is maar weet er gewoon niet mee om te gaan wat wij heel goed begrijpen. 

Laatst bewerkt: 26/11/2018 - 08:09

Goedemiddag,

Dank voor uw vraag. Zo te lezen, kunt u goed het gedrag van uw zoon lezen. Fijn dat u ziet dat zijn drukke gedrag voortkomt uit de (prikkel)gevoeligheid.

Wij denken, net als u, dat dit een normale reactie kan zijn. En we begrijpen dat het fijn is om hem rustiger te krijgen. Wat deed u, voordat u de diagnose had, als hij zich druk gedroeg? Wat werkte toen voor hem goed? U kunt deze vragen samen met uw partner bespreken en samen nagaan of hij nu misschien een tijdje dit (wat eerder werkte) extra nodig heeft.

Wij denken dat hij momenten nodig zal hebben om zich te uiten (een uitlaatklep) en de drukte uit zijn lijf te krijgen, maar ook momenten waarbij hij tot rust kan komen. Het zoeken naar een goede balans kan lastig zijn. Wij raden aan om bewust momenten te creëren waarin hij zijn drukke gedrag kan laten gaan (bijvoorbeeld lekker laten rennen in een speeltuin) en momenten die voor hem rustgevend zijn, zoals spelen met lego of iets anders dat hij leuk vindt. Kinderen laden ook altijd goed op van één op één aandacht. Misschien dat hij ook behoefte heeft aan minder prikkels en is hij gebaat bij wat meer thuis zijn in zijn veilige omgeving. Vertrouw op uw eigen observaties in wat uw kind nodig heeft. Vraag eventueel ook mensen uit uw omgeving (waar hij al een vertrouwde band mee heeft) om ondersteuning. Misschien dat iemand hem bijvoorbeeld een uurtje mee kan nemen naar een speeltuin, of u ondersteunen in het huishouden zodat u hem aandacht kan geven.

Met hartelijke groet,

Anja van Onna, GZ-psycholoog

Laatst bewerkt: 27/11/2018 - 12:37

Beste R.M.F de Groot,

Als je over dat onderwerp een gesprek wilt starten in deze groep, kan dat uiteraard.

Deze post is bedoeld om een vraag te stellen aan de professionals die genoemd staan. Mocht je een specifieke vraag voor hen hebben, dan kun je die uiteraard ook stellen.

Voor zover zij op dat vlak expertise hebben, zullen ze je een antwoord geven, of je verwijzen naar andere mogelijkheden.

Met vriendelijke groet,

Peter Heine
Community manager kanker.nl

Laatst bewerkt: 31/01/2019 - 10:05

goedenmiddag ik weet niet of ik hier deze vraag moet stellen of dat u mij kunt verwijzen naar iemand die dit wel weet. Ik wil graag een aantal knuffels maken voor een kindje dat behandeld gaat worden aan Neuroblastoom. Nu heb ik begrepen dat dit kindje de knuffel wel mee mag nemen tijdens de behandelingen maar dat ze daarna vernietigd worden en hij de knuffel dus niet mee naar huis mag nemen omdat het vernietigd moet worden ivm de bestraling en de chemotherapie. Mijn vraag is dus eigenlijk of het mogelijk is een bepaalde stof te gebruiken of het zo te bewerken dat de knuffel niet vernietigd hoeft te worden. Anders zou dit namelijk betekenen dat de ouders de kokmende maanden zo'n 100 knuffeltjes zouden moeten hebben.

Laatst bewerkt: 18/02/2019 - 13:57

Beste mevrouw/meneer

Naast het feit dat dit deel van kanker.nl bedoeld is voor volwassenen die kanker hebben en vragen hebben t.a.v. hun (klein)kinderen, weet ik helaas geen antwoord. U zou eens kunnen informeren bij de pedagogische medewerkers van het ziekenhuis waar het kind wordt behandeld of bij de Vereniging 'Ouders, Kinderen en Kanker' (VOKK). Wellicht dat zij u verder kunnen helpen.

Veel succes en met vriendelijke groet

Nel Kleverlaan

 

Laatst bewerkt: 21/02/2019 - 15:38

Beste mevrouw Kleverlaan,

Bedankt voor uw antwoord en ik zal eens informeren bij VOKK.

Ik had inderdaad niet goed gelezen waar ik deze vraag gesteld heb en had de verwachting dat deze vraag bij een specialist uit het ziekenhuis terecht kwam, of via via, die hier misschien een antwoord op kon geven.

Met vriendelijke groet,

Machteld

Laatst bewerkt: 26/02/2019 - 11:41

beste 

ik heb na vele onderzoeken te horen gekregen dat ik prostaatkanker heb,

ben gescheiden en woon nu samen met een nieuwe vriendin

nu heb ik twee kinderen mijn dochter 30 en mijn zoon 25 waarvan ik mijn dochter al 20 jaar niet meer ziet, mijn zoon tot nu toe nog steeds wel gelukkig al word het moeilijker hij werkt en woont 3 uur rijden van mij vandaan.dus een stuk minder maar de relatie met hem is nog steeds goed .

nu is mijn vraag moet ik hem vertellen of moet ik mijn operatie afwachten, word 27 mei geopereerd met de robot om mijn prostaat te laten weghalen.

zit er zelf erg mee maar hij is ook een gevoelige jongen dus moeilijk hij kan er ook niet mee naar zijn moeder of zus. wat moet ik nu doen?

 

mvg Rob 

 

 

Laatst bewerkt: 04/05/2019 - 12:47

Dag Rob,

 

Mijn advies is om je zoon op de hoogte te stellen van je diagnose prostaatkanker en te vertellen dat je hiervoor een operatie kunt krijgen.  Wacht je operatie maar niet af; je zoon is volwassen en zal op de hoogte willen zijn wat zijn vader meemaakt. Onderschat hem maar niet.  De kwaliteit van jullie contact is belangrijk hoor ik in je verhaal. Bij deze kwaliteit hoort ook contact leggen met elkaar over wat je in het leven echt meemaakt.  

Sterkte Rob, ook voor je vriendin,

hartelijke groeten,

Mecheline

Laatst bewerkt: 05/05/2019 - 22:24

dag Mecheline 

dank je wel voor het advies, ik blijf er maar bezig in mijn hoofd dus ik denk dan ook dat het beter is het hem te vertellen al vind ik het ook heel lastig.

hartelijke groeten

 Rob

Laatst bewerkt: 06/05/2019 - 09:09

Dag Rob,

 

Het is 1 van de moeilijkste dingen in het leven om je kinderen niet tegen alles te kunnen beschermen, omdat je hen het beste gunt. Of ze nou groot of klein zijn!

sterkte , het komt vast goed,

hartelijke groeten,

Mecheline

Laatst bewerkt: 07/05/2019 - 14:01