Zes maand

Lieve lotgenoten

Ik wist niet dat je in dit leven zo mentaal moe kan zijn.
Dat weet ik nu.
Als anderen nu zeggen ik ben moe, 
Denk ik lul een eind weg! En ik vind vriendschappen op het moment lastig, het verschilt per uur hoe ik mij voel. Sommige vriendschappen verdwijnen, en je krijgt er uit onverwachte hoek nieuwe bij!

We zitten nu al zes maand in deze achtbaan, die niet over zal gaan.
We zitten met de riemen vast gebonden en de duivel die lacht.

We zijn druk met alle afspraken.
Mijn man zijn contract is nu echt voorbij.
Op naar de volgende fase.
En dat geld ook voor mij.
Weer mijn werkuren proberen op te bouwen.
Met schoonmaakdoekjes sjouwen.

Onze zoon wordt over twee nachten twee jaar.
We gaan het mooi vieren, dat is iets om naar uit te kijken.

Ik ben emotioneel, moe en mijn schuldgevoel is zo groot. 
De tas is bijna niet te tillen.

Hier onder nog een gedicht.

Ik kan niet meer.
Ik weet niet hoe?
Ik zit in een hoek.
Vast met handen en voeten.
Doe ik het nog goed?
Moeder zijn is zwaar. 
Voor elke moeder.
Maar dit is de overtreffende trap van verdriet.
Ik ben leeg, ik weet het soms niet meer.
Ik doen maar wat, keer op keer.
Ik doe soms net alsof.
Links om ben ik de bemoeier.
Rechtsom de probleem oplosser.
Allebei de opties zijn de duivel.
Ik kan niet meer.
Ik weet niet hoe? 
Ik zit in een hoek.

Tot de volgende!