Uur voor uur

Lieve lotgenoten,

Ik wil zoveel schrijven, maar het lukt niet.
Het lukt niet.
Het zit vast. De gedachten dat dit echt de realiteit is, is gek.
Dat we al dik op de helft van 2026 zijn, is echt ongelofelijk.
Ik ga door het diepste dal dat ik kan bedenken. En dit is niet het diepste punt. Die komt nog. 
Ik kijk foto’s terug van vorig jaar. Toen alles zo mooi was. 
Nu is alles zwaar, ingewikkeld en frustrerend.
Met veel geluksmomenten en mijlpalen tussendoor.

Ik merk dat de meningen van andere mij irriteren. Maar echt fysiek lotgenoten ontmoeten wil ik ook niet. Te moeilijk, het komt dan zo dichtbij.

Ik merk dat ik veel denk aan later, hoe zal het dan zijn?
Ik en mijn zoon… 
Hoe ga ik alles wat mij man heeft verteld goed door vertellen, ?
Het is een angst die ik zal moeten overwinnen. 
En wat zeggen anderen als je dit verhaal vertelt? 
En wat zeggen de klasgenoten van mijn zoon, zijn vrienden later op school.

Nu niet aan denken, nu eerst vanavond.
Staat de tas klaar van onze zoon? Ja.
Laatste dag babygroep. “Zorg dat je de leidsters bedankt.”
Sporttas klaar voor jezelf. 
Ja.
En daarna komt een vriendin helpen in huis.
“Als ik dit af heb, ga ik een lijstje maken.”

“Mijn man is ongeneeslijk ziek.”

Even komt het weer om de hoek. 
En dan ben ik weer in een spiraal.
Elke keer haal ik mijzelf eruit. Wat kan ik anders? 
Gewoon uur voor uur.
En elke ochtend zeg ik: “het wordt een goede dag, deze tranen, of deze emotie verdwijnt straks weer.”
En dan op naar het volgende uur.

Ga naar buiten ook al regent het,ik zet de ene voet voor de andere.
Dag voor dag.

Ik dacht dat ik niks zo schrijven.
Is het toch gelukt.

Tot de volgende!

-xxx-