Toekomst

Lieve lotgenoten, 

Hierbij een tekst van begin deze maand.

Na de fatale datum, is onze toekomst veranderd. 
Alleen voor ons beide is dat anders.
Jij ziet de tijd als je vijand, ik ook
Maar daarna is er voor mij wel een later.
Met zijn tweeën en niet met zijn drieën.
Later is bij ons niet volgend jaar.
Later is vandaag, dat is zo raar.
Ik mis je nu al, in de kleine dingen. 
Je bent nog hier, dus ik kan lang afscheid van je nemen.
Dat ik dit nu zo uitschrijf doet pijn.

Ik wil geen afscheid nemen, ik kan dit niet alleen, zorgen voor Mathijs, genieten van Mathijs. 
Ik heb altijd gezegd, als ik niemand vind die het ouderschap echt samen wil doen, wil ik geen kinderen.
En toen kwam jij, je zei na een jaar relatie, jij bent de moeder van mijn kinderen.
En zo geschiedde.

Vriendinnen vragen hoe het met mij gaat.
Het antwoordt is: ik weet er geen antwoord op. Of naar omstandigheden gaat het oké.

Vriendinnen met kinderen, hun leven gaat door, gelukkig!
Wij hebben de pech, duizend mensen krijgen deze soort hersentumor per jaar. 
Mijn man is daar één van. 
Ik mis hoe het was, en ik ben intens verdrietig hoe het nu is. 
Niks is meer het zelfde. 


De foto is van gisteravond. Ik heb samen met mijn man en mijn hartenmoeder 8,5 km gewandeld. 

Tot de volgende!