Nachtgedachten

Jij wil niet praten over wat er hierna gebeurt. 
Dat mag, maar dat is mijn realiteit.
Dus wordt maar kwaad en boos.
En dat is heel hard en pijnlijk, maar niet onvermijdelijk.
Mijn hart is in tienduizend stukjes door jouw diagnose. Jij bent ziek, maar ik ben ziek van ellende. 
We zitten samen in dit dit bootje.

En ik ga niet op eieren lopen, niet elke dag. Ik doe niet of jij er niet bent, maar ik ben er ook nog. 
En dat is veel en hoogstwaarschijnlijk te veel. Maar dit is te veel voor één mens om te dragen. 
We doen allebei het onmogelijke.
We proberen te leven met dat wat er is, niet bestaat.
Maar het is er wel! De hersentumor is er, en gaat nooit meer weg.

Ik kan sorry zeggen, duizend keer. Mijn schuld gevoel is niet minder maar ook niet meer.
Ik ga mij niet altijd schuldig voelen, dan kan ik niet functioneren.

Schuld naar jou en naar onze zoon. Dat ik ongezellig ben en verdrietig, dat ik onnodig boos ben of kwaad. 
Ik ga deze rugzak niet extra tillen.

Ik ben ook de baas over mijn bestaan. 
Je mag zeggen wat je prettig vind, en ik kan rekening houden met veel. 
De liefde is eindeloos, dit schuldgevoel niet. 
Jij neemt afscheid van het leven
Ik neem afscheid van jou in dit leven.

Jij bent alles, altijd! Met jou is alles leuker.