Frustratie omzetten in acceptatie

Lieve lotgenoten,

Het is even geleden dat ik iets heb geschreven.
Het gevoel dat ik mijn frustratie om moet zetten in acceptatie begint te komen.
Ik wil niet alle dagen zo verdrietig zijn dat ik niet meer geniet van ons gezin.
Ik wil niet steeds herinnerd worden aan de pijn en zorgen.
Ik huil nog wel maar pep mijzelf weer op dat we door gaan. 
Het gaat niet om hoevaak ik val,het gaat erom hoevaak ik weer opsta!

Twee week terug ging het mis met mijn man en heb ik weer 112 moeten bellen.
Deze insult was de eerste na zijn operatie.
Maar net als bij een taartvorm blijven er restjes aan de rand vast plakken.
En in mijn man zijn geval zijn dat de tumorcellen. 
Dat maakt deze vorm ook ongeneselijk.
En de tumor komt terug. En wanneer en hoe snel, dat weet alleen de kankercel
Mijn man mocht de zelfde dag weer naar huis. Gelukkig! 🍀

We geven de komende tijd onze aandacht aan afspraken van onze werkgevers.
Wat zijn de stappen en wat kunnen ze van ons verwachten.

Mijn man is ook jarig deze maand, prachtig en verdrietig tegelijk.
Met onze zoon gaat het goed. Druk met zindelijk worden!
Ik ben zo trots, dat zijn de lichtpuntjes waar ik kracht uit haal.

Volgende maand ga ik 10 km lopen voor het KWF samen met een vriendin.
Een nieuw doel, en iets om op te focussen.

Geniet van het lied van Guus Meeuwis dat ik deze week tegen kwam. Een betere tekst kan niet. 

Tot de volgende! ❤️