Moeder en mantelzorger

Ik ben moeder en mantelzorger,
Het eerste zie je duidelijk. 
Ik met mijn zoon aan de hand.
Het tweede niet.
Je ziet een vader, man met mooie krullen.
De zelfde krullen als onze zoon.
Iedereen vind dat prachtig.
Dat is het ook.
Aan de buitenkant zie je niks.
Mijn man is ongeneselijk ziek.
Zijn ziekte zit in zijn hersenen.
En dat gaat langzaam achteruit.
Alleen ik zie het verschil.
Ik leef met hem samen.
Hij is nog steeds  lief, maar meer ingetogen. 
Zijn wereld is klein. In mijn beleving te klein.
Ik voel de pijn van hem, niet meer mogen autorijden, pillen slikken, onze zoon niet meer mee mogen nemen achterop de fiets.
Afhankelijk zijn van anderen. 
Dit doet mij veel verdriet.
Er moet altijd iemand extra mee als hij wil zwemmen met of zonder onze zoon.
Werken mag niet meer, je wereld wordt zo klein.
De focus ligt dan meer op onze zoon, of waar heb ik nog controle over.
Met sommige keuzes niet eens zijn, omdat in zijn wereld het wel kan.
Ik ben moeder en mantelzorger.