Ons huis

De ziekte neemt plaats in ons huis.
In elk hoekje is nu een herinnering.
Positief en negatief.
Zodra ik de deur uitstap alleen of samen met onze zoon voel ik dat ik letterlijk lucht krijg.

Mijn man kan hier niks aan doen.
De emotie zit in ons huis. 
De ongemakkelijke momenten, de stiltes. De frustratie, verdriet en een onbegrepen gevoel. 
Maar ook de grapjes, de lach van onze zoon, een beker met water die omvalt. De bewuste knuffels aan elkaar.

Anderen stappen weer naar buiten.
Wij niet.
Ik en jij. Jij en ik.
We praten, we blijven praten. Tot boosheid en huilen, maar we doen het wel.
Om elkaar te begrijpen, om elkaar nog steeds lief te hebben.
Om onze zoon op te voeden, en geluksmomenten te ervaren. 
wij lopen de deur uit, maar komen terug in ons huis.

De ziekte  is ons kruisje.
Zoals het gezegde zegt: achter elke huisje hangt een kruisje.