Op de rand van de geschiedenis

De afgelopen dagen hebben we afleiding gezocht. Op zondag gingen we samen met mijn moeder naar een nieuwe badkamer kijken en daarna bij mijn schoonouders op visite. 

Woensdag 10 juni zitten we samen in het restaurant van het ziekenhuis. We zijn op tijd en we doden de tijd door samen wat te kletsen. We drinken een fles koud water, want het is een warme dag vandaag. Ik laat foto's van de kinderen zien en mijn moeder vertelt verhalen over de afgelopen dagen op haar werk. 

Op de afdeling Mammografie zitten we in een vrijwel lege wachtkamer. Ik voel het bloed door mijn lichaam heen pompen. Mijn moeder wordt opgeroepen en ik blijf achter in de wachtkamer. Ik probeer mijzelf af te leiden door door een oud tijdschrift heen te bladeren. Zelfs bladeren lukt niet, dan maar weer scrollen op mijn telefoon. Na enige tijd word ik door verpleegkundige opgeroepen. Dit verwachtte ik niet, omdat ik wachtte tot mijn moeder zelf en hopelijk opgelucht de wachtkamer in zou lopen. Ik mag meelopen naar mijn moeder. Op een of andere manier voelde het op dit moment alsof ik op de rand stond van de geschiedenis. Alsof het vanaf nu allemaal zou veranderen. 

Ik liep de kamer waar mijn moeder zich aan het aankleden was naar binnen. De verpleegkundige vertelde mij dat ze biopten uit mijn moeder haar borst en oksel hebben genomen. Ze vertelde dat de radioloog iets in haar borst heeft gezien wat er niet hoort. Daarbij zagen ze daar vocht. Dit wilden ze graag verder onderzoeken. Ik weet dat ze geen duidelijkheid geven in het ziekenhuis tot er iets bewezen is, maar zo graag als ik de controle wil. Stelde ik haar de vraag of het op een ontsteking leek. Ze gaf aan dat ze daar niet aan denken. "Denk je aan kanker, vroeg ik"? En ze vertelde ons dat we met alles rekenschap moesten houden. Wellicht is het mijn intuïtie of mijn medische kennis, maar ik wist dat dit niet goed was. Met tranen in mijn ogen liep ik met mijn moeder het ziekenhuis uit. 

Zou mijn leven vanaf nu veranderen? Dacht ik op het moment dat ik het ziekenhuis uit liep. Terwijl ik mijzelf dit afvroeg wist ik diep in mijn hart dat de verandering al had plaatsgevonden.