Moedig voorwaarts

Wat een bijzonder tijd is dit. De dagen lijken voorbij te kruipen. Ik leef tussen hoop en vrees, wij leven tussen hoop en vrees. Ik voel mij verdrietig en bang en tussendoor gaat het leven door. Ik huil iedere dag, maar ik lach ook. We doen de dingen waar wij normaal gesproken blij van worden. Het hebben van twee kleintjes zorgt voor liefde en blijdschap in het hier en nu. Het zorgt ervoor dat ik minder in mijn hoofd zit en weer in het hier en nu zak, terwijl de toekomst vol donkere gedachten ontzettend aan mij trekt. Het is vermoeiend. Ik laat mij vooral afleiden. Ik kijk tig afleveringen van Loveisland. Ik merk dat het mij helpt. 

Op zondag 14 juni kijken we samen met mijn moeder en zusje naar de allereerste wedstrijd van Curacao tijdens het WK. We juichen en zijn blij bij het doelpunt. We genieten van elkaars aanwezigheid alsof er niets boven onze hoofd hangt. Als ik bij mijn moeder ben voel ik mij rustig. Ze is in het hier en nu en kan dingen goed parkeren. Ze is bij 'iets' in de buurt wat haar rust geeft en gek genoeg tap ik daar op in als ik bij haar ben. Vroeger vond ik dat soms lastig, dat mijn moeder nuchter om gaat met situaties en nu merk ik dat ik vol bewondering en liefde naar haar kijk. Ze heeft genoeg meegemaakt in haar leven en ze is niet snel onder de indruk. Ze kan schakelen, parkeren, maar ook voelen en over haar emoties praten. Ik hoop stiekem dat ik steeds meer op haar lijk. Ze is mijn grote voorbeeld.

We gaan moedig voorwaarts. Alles gaat (gelukkig??) door. Ik werk, ik ga met mijn oudste naar zwemles, speel met de jongste in de speeltuin, borrel met mijn collega's, bezoek met mijn man een voorstelling van Daniel Lohues en ga zwemmen met de kinderen. 

Ik vroeg mij altijd af hoe mensen dat doen. Wachten op zulk belangrijk nieuws. Hoe kom je de tijd door? Hoe probeer je het beste uit je dag te halen, terwijl je een knoop in je buik hebt. Terwijl je je van binnen ontwricht voelt. Ik heb de antwoorden ook niet.. Maar dit is hoe ik het gedaan heb.