Haar borst is blijkbaar ziek?
Dinsdag 23 juni
Mijn moeder en ik zitten weer op tijd in het ziekenhuis restaurant. We eten samen een tosti en praten wat over de dagelijkse dingen. Mijn dochter die ik bijvoorbeeld had uitgezwaaid voor schoolreis die ochtend. Het lijkt alsof ik in twee werelden leef. Het liefst houd ik mij vast aan de wereld voor 3 juni, maar dat is vervlogen met de tijd.
Samen zitten we nu in de tuinkamer. Er zijn blijkbaar meerdere wachtkamers. Deze wachtkamer heeft een andere vibe. Het voelt serieuzer. Ik probeer niet naar de folderrekjes te kijken met informatiefolders over kanker, pruiken en lotgenoten. We komen hier toch nooit meer.... Het is stil in de wachtkamer. Van binnen ontplof ik van de zenuwen. Ik doe meerdere schietgebedjes en ik hoop vanuit mijn tenen dat het niets geweest is, totdat we door niet één maar twee mensen worden opgeroepen. De vrouw die er bij zit kijkt ons meewarig aan. Daar gaat mijn hoop en de moed zakt mij in de schoenen.
"Een agressieve tumor in de borst van ongeveer 8 cm met uitzaaiingen in de lymfeklieren". De tumor moet bestreden worden met chemo en immunotherapie. Mijn moeder en ik zijn sprakeloos. Ik houd haar hand vast en we laten alle informatie op ons afkomen. Ik voel mij machteloos en kwetsbaar. We ondergaan dit gesprek. De chirurg? (Ik weet niet eens meer wat de rol van die man was, maar hij zou een arts zijn) deed zijn verhaal. Ik merkte dat hij dit vaker gedaan heeft. Hij vertelde mijn moeder dat ze hier niets aan kon doen. Het is een fout in je DNA. Ik keek naar de foto op het scherm. Ik zie inderdaad een massa op de foto, maar ik besef mij niet dat het mijn moeder haar borst is. Het kan een random foto van google zijn. Ik kijk naar de foto van mijn moeder haar zieke borst en ik kijk naar mijn moeder die kiplekker naast mij zit. Mijn brein kan dit niet verwerken. Nadat hij zijn verhaal had gedaan en mijn moeder haar borst had onderzocht ging hij weg. Hij wenste ons succes. Bedankt denk ik.
De verpleegkundige specialist die vanaf nu mijn moeder haar casemanager is bleef zitten. Ze gaf mij een doos tissues om mijn tranen af te vegen. Mijn moeder en ik hadden vragen en we waren tegelijkertijd stil. Het gaat alle kanten op en je weet niet goed wat je overkomt. Je zit en incasseert. Er volgt nog een MRI-scan, PET-scan en een afspraak bij de oncoloog...De oncoloog... Shit, deze horror is echt.
Ik houd mijn moeder haar hand vast en we lopen naar de auto. Ik ben in tranen. We gaan naar mijn huis en halen de kindjes op van de BSO en de kinderopvang. Even knuffelen en terug naar het alledaagse.