Hoe het begon

Mijn zoon, eigenlijk een pleegzoon, is nu 32 jaar oud.  Hij heeft een verstandelijke beperking en autisme en van daaruit nogal wat gedragsproblematiek.  Zijn biologische moeder trok de zorg voor hem niet zo goed en vroeg toen hij een jaar of 5 was of ik voor hem wilde zorgen. Ik was op dat moment begeleiding op het dagcentrum die hij bezocht. In de loop der tijd ben ik als zijn moeder gegroeid en voelt hij voor mij ook aan als eigen kind. Op initiatief van zijn biologische moeder hebben we afgesproken dat hij gewoon 2 moeders heeft.  Het proces dat ik moeder van hem werd is uiteondelijk op een hele prettige natuurlijk manier ontstaan. Nadat hij bij mij kwam wonen heb ik zelf nog 3 biologisch eigen kinderen gekregen.

Mijn zoon woont inmiddels in een instelling. Ik ben zijn wettenlijk vertegenwoordiger.

Vorig jaar januari (2025) kreeg hij ineens een pukkel in het midden van zijn borst. Deze werd groter en de huisarts had hem al snel doorverwezen naar een plastisch chirurg.  Helaas was de kwaliteit  van zorg niet zo goed op de woning. Regelmatig zijn ze niet komen opdagen bij doktersafspraken, waardoor er veel tijd verloren is gegaan. 

In december op een afspraak stak de plastisch chirurg een dokterswattenstok in de "pukkel" en bleek hij zo 4 cm naar binnen te kunnen: door zijn borstbeen heen! Direct moest er een echo gemaakt worden, gevolgd door een CT scan. Klinkt makkelijk gedaan echter.... dit een dingetje... zoonlief laat geen prik toe en stil blijven liggen is ook een uitdaging. Zo goed als het kon de onderzoeken uitgevoerd. Zonder contrasterende vloeistof. Er bleek een massa van  toen nog zo 5,6x4,2 cm achter zijn borstbeen te zitten. Zoonlief is doorgestuurd naar de oncologisch chirurg.

Deze wilde natuurlijk verder onderzoeken, maar hoe...zoonlief is zo beperkt is zijn mogelijkheden, zo bang....

Uiteindelijk is het een dagopname geworden. Middels dormicum hem heel mak maken, infuus prikken, naar de scan, roesje zodat hij slaapt, onderzoeken doen, naar de uitslaapkamer en een IJSJE! De klus was geklaard.

Uit dit onderzoek kwam dat hij hoogstwaarschijnlijk hodgkin heeft, maar het echte bewijs, de reed-sternbergcellen zijn niet gevonden. Het biopt was te klein. Toch ging de oncologisch  chirurg uit van kanker. Dit zou inhouden dat de "pukkel" dus gewoon een oncologisch ulcus is. Niet best.

We zijn doorverwezen naar de hematoloog. Die was iets minder zeker van de diagnose en wilde het circus wederom. Dat snap ik ook, want Hodgkin was nog niet bewezen. Deze keer ipv een biopt met een naald, wilde ze een operatie waarbij een groot stuk weefsel moest worden afgenomen. 

Wederom, dormicum, infuus, roesje, pet-scan, uitslaapkamer, 10 minuten wakker, door naar OK, narcose, de boel schoonmaken, groot biopt nemen, uitslaapkamer, IJSJE én een dapperheidsdiploma! 

Dit diploma heeft hij vol trots aan iedereen laten zien.  😊