Zo'n dag

Vorige week maandag was zo’n dag waarop ik met een knoop in mijn maag ben opgestaan. Zo’n dag waarop ik met moeite mijn middagboterhammen naar binnen werk. Zo’n dag waarop de uren uiterst traag verstrijken. Zo’n dag waarop ik halverwege de middag Lief op zijn werk bel en doorgeef dat ik op de fiets stap en naar het ziekenhuis ga. Zo’n dag waarop Lief mij op staat te wachten voor het ziekenhuis en zo’n dag waarop Lief en ik ons melden in het ziekenhuis. Zo’n dag van wachten in de wachtkamer en zo’n dag van mijn naam horen en naar de spreekkamer lopen. Zo’n dag waarop de oncoloog gelijk de uitslag doorgeeft, wetende dat ik dat als eerste wil horen, de rest komt daarna wel. Zo’n dag waarop de oncoloog vertelt dat de tumormarker ongewijzigd laag is gebleven en de overige bloedwaarden goed zijn. Zo’n dag van tranen en een dansje in de ziekenhuisgang en lachende mensen in de wachtkamer die het zien gebeuren. Zo’n dag waarop ik weer voor 4 maanden bijteken en zo’n dag waarop ik durf uit te kijken naar onze vakantie in de Provence in oktober. Zo’n dag waarop ik mijn moeder bel met het goede nieuws en zo’n dag waarop ik mijn vader mis. Zo’n dag waarop Lief en ik rijsttafel gaan eten in de stad. Zo’n dag die ik, pechvogel met uitgezaaide borstkanker, kan afsluiten als geluksvogel omdat de medicijnen die ik nu twee jaar slik nog steeds de kankercellen in bedwang houden. Zo’n dag dus.