De radiotherapeut vertrouwt het niet

In augustus staat een afspraak met de radiotherapeut en ik vertel het hele verhaal van de zwachtels en de ellende erom heen. Het eerste wat ze zegt is, ik vertrouw het niet. Ehm Hoezo niet. Het kan littekenweefsel zijn maar ook iets wat op de beenader drukt. Ik moet bloed prikken en er volgt een afspraak voor een scan.

Mijn scc waarde blijkt te hoog, 28 normaal is 1,9 de max. En uit de ct blijkt er inderdaad een verdikking te zitten. De volgende afspraak met de radiotherapeut is wat minder fijn, er zit een recidief van de eerder mee bestraalde klier, uiteraard had ik dit in mijn medisch dossier al gezien, er volgt waarschijnlijk een operatie wat nog een kans geeft op genezing, maar als het te groot is of op weefsel vergroeid is is dat geen optie, gelukkig denk ik nog. Maar er moet nog wel  een petct scan en een mri gemaakt worden. Er volgt een gesprek met de gynaecoloog oncologie, een man nu maar dat maakt mij niet uit als hij vak maar goed uitvoert. Mijn man is mee, die denkt nog steeds dat het goed komt. 

Ik bedenk het ergste scenario en heb in mijn hoofd al 16 keer mijn crematie geregeld.