De mri en de uitslag

Eindelijk donderdagochtend  was de mri, wachten is nog steeds niet mijn sterkste kant.

De mri valt mee, met oordopjes en een koptelefoon onderga ik het geklopt en geratel van het apparaat. Net rond de lunch staat de uitslag in mijn dossier.......

Dit is echt klote zeg ik tegen mijn man, dit wordt geen operatie.

De klier is gegroeid en zit als en manchet om de beenader en langs de slagader, via de zenuw naar de beenspier en zit tegen de blinde darm. Een tumor van 7x4 zit in mijn bekkengebied. Geluk bij een ongeluk, geen uitzaaiingen verder in het lichaam.

Smiddags belt de gynaecoloog oncologie en ik zeg dat ik de uitslag al heb gezien en hij bevestigt mijn vermoeden, palliatief. Er volgt nog onderzoek voor een chemo met immuuntherapie maar ik hoor hem wel praten maar versta het niet.

Compleet verslagen, en nu, de kinderen vertellen dat ik binnen 6 maanden tot 2 jaar doodga als er geen behandeling kan. Ik kan niet doorgaan, zij hebben mij nog nodig . Ik ben flabbergasted, verslagen en helemaal van de kaart. Ik kan niks anders dan huilen. Woensdag word ik gebeld met een behandelplan en moet waarschijnlijk ook nog een biopt genomen worden.

Met de behandeling 2 jaar terug heb ik contact gehad met een ervaringsdeskundige en ik heb haar geappt, ze belde mij na 10 minuten op. Het was fijn om haar weer te spreken maar had het liever over koetjes en kalfjes gehad. Ze adviseerde mij, zoek echt even afleiding, je blijft in je hoofd zitten en dat niet goed, wachten is killing maar besteed die tijd met iets leuks. Dat vind ik toch lastig.

Vanmiddag kreeg ik visite van vrienden van mijn ouders, mijn ouders zijn beide overleden en mijn God wat mis ik die op dit moment. Zij leven zo met ons mee, en het zijn echt schatten van mensen. Zij is zelf al heel lang palliatief door longkanker, krijgt de ene shit na de andere en komt er weer bovenop. Zij is echt een voorbeeld en zegt ook, ik ga niet dood dat wil ik nog niet. Dat geeft mij weer hoop, hoop doet leven en hopelijk een chemo waar ik kaal van  ga worden en misschien flink ziek, maar ik wil blijven, voor mijn kinderen en mijn man. Ik ben nog niet klaar met dit leven.