storm steekt de kop op
Hoi hoi,
Januari 2011 .. 16.40 uur. Nu ik deze datum type leest het als zolang geleden. Er werd mij verteld dat ik kanker in mijn borst had . Het eerste waar ik aan dacht waren mijn kinderen. Help ik ga dood. Wat een chaos was het in mijn hoofd. Als ik terug kijk op de kanker periode denk ik "wat was ik ziek van de chemo, mijn kale hoofd wat ik vreselijk vond, de eenzaamheid, angst. Ik wilde zo graag meedraaien in de maatschappij maar dat lukte niet. Ondertussen is het 2026. Mijn huwelijk heeft het niet volgehouden. Gekozen voor mijzelf maar wat is dat moeilijk. Het gaat goed met me. Mijn kanker heeft een plekje gekregen. Vorige week ben ik naar de huisarts geweest, buikpijn niet kunnen poepen. De huisarts adviseert een darmonderzoek. Ik schrok me het te pletter. Error in mijn hoofd. De storm is plotseling weer aanwezig. Het zal toch niet? Dit gevoel heb ik al zolang niet gehad. Ik had ff de behoefte om van me af te schrijven.
Liefs mij
2 reacties
Hè bah, wat rot voor je. Ik denk dat een eerste diagnose eigenlijk heel traumatisch kan zijn. Een heftige, bedreigende, onzekere periode breekt dan aan. In dat licht is het vrij logisch dat je (ook al is het jaren later) dan zo’n onheilspellend gevoel krijgt. Ook al weet je verstandelijk gezien vast wel dat de kans heel groot is dat het iets onschuldigs is… kom maar zo vaak je wil van je af schrijven. Hou je ons op de hoogte? 🍀
Van je af schrijven, dan ben je hier op de juiste plek, welkom!