storm steekt de kop op
Hoi hoi,
Januari 2011 .. 16.40 uur. Nu ik deze datum type leest het als zolang geleden. Er werd mij verteld dat ik kanker in mijn borst had . Het eerste waar ik aan dacht waren mijn kinderen. Help ik ga dood. Wat een chaos was het in mijn hoofd. Als ik terug kijk op de kanker periode denk ik "wat was ik ziek van de chemo, mijn kale hoofd wat ik vreselijk vond, de eenzaamheid, angst. Ik wilde zo graag meedraaien in de maatschappij maar dat lukte niet. Ondertussen is het 2026. Mijn huwelijk heeft het niet volgehouden. Gekozen voor mijzelf maar wat is dat moeilijk. Het gaat goed met me. Mijn kanker heeft een plekje gekregen. Vorige week ben ik naar de huisarts geweest, buikpijn niet kunnen poepen. De huisarts adviseert een darmonderzoek. Ik schrok me het te pletter. Error in mijn hoofd. De storm is plotseling weer aanwezig. Het zal toch niet? Dit gevoel heb ik al zolang niet gehad. Ik had ff de behoefte om van me af te schrijven.
Liefs mij
6 reacties
HĆØ bah, wat rot voor je. Ik denk dat een eerste diagnose eigenlijk heel traumatisch kan zijn. Een heftige, bedreigende, onzekere periode breekt dan aan. In dat licht is het vrij logisch dat je (ook al is het jaren later) dan zoān onheilspellend gevoel krijgt. Ook al weet je verstandelijk gezien vast wel dat de kans heel groot is dat het iets onschuldigs isā¦ kom maar zo vaak je wil van je af schrijven. Hou je ons op de hoogte? š
Van je af schrijven, dan ben je hier op de juiste plek, welkom!
Wat goed dat je van je afschrijft! Een voor mij herkenbare vorm om even eigen gedachten te ordenen, en altijd fijn wat steun te ontvangen of tips als je daarom vraagt. Ik hoop dat je uitzicht hebt op een datum voor het onderzoek? Sterkte, houd je ons op de hoogte?
Ben erg benieuwd naar hoe het met je gaat, en of je iets meer weet?
Sterkte!
Hoi hoi,
Gisteren het darmonderzoek gehad. Gelukkig geen bijzonderheden. Ik zag niet tegen het onderzoek op maar de uitslag bah wat een ding. Het zal toch niet nog een keer? Het is al eerder gebeurt .Waarom nu niet?. Ik denk dat ook meespeelt dat veel mensen van mijn leeftijd in mijn omgeving ziek worden en overlijden. Ik ben er ook achter dat mijn lichaam zo reageert op stress. Hier pijn, daar pijn, slecht slapen, dromen. Vandaag viel de stress van mij af. Genoten van de dingen om mij heen. Het gevoel weer verder te te mogen. Al met al heb ik dit ervaren als een stressvol gedoetje. Is dit herkenbaar?
Liefs uragan xx
Hi uragan, Dank voor je update!
Ik wil bijna zeggen 'natuurlijk is het herkenbaar'. Maar zo natuurlijk is het niet, zeker niet altijd voor mensen die andere ervaringen hebben. Vanuit hun perspectief is een: 'maak je niet zo druk', 'denk positief' helpend en goed bedoeld. Maar met ons verleden lijkt het soms dat de angst op herhaling van een diagnose en alles wat daarbij komt kijken er niet mag zijn. Maar dat is wel de realiteit. En hoevaak spreken we onszelf niet toe met: stel je niet zo aan, het zal vast meevallen? ;) Het laat een wereld van verschil zien tussen wat we willen en wat de realiteit kan zijn.
Ik denk dat je een mooie vraag stelt hier. Als je meer reacties van lotgenoten zou willen, om hun ervaring en perspectief te toetsen raad ik je aan dit op te nemen in een nieuw gesprek. Deze worden structureler gelezen en alle reacties voor je worden verzameld.
Veel sterkte!