Bestraling, pijn……en héél veel liefde!

De laatste bestraling zit er op. Tien keer.Tien dagen waarop mijn allerliefste alles heeft gegeven wat hij nog in zich had.Super trots op hem! Maar eerlijk? Wij hadden niet verwacht dat de pijn zo heftig zou zijn. Echt niet te doen! Vrijdag nacht werd Frits wakker van een snijdende pijn in borstkast, slokdarm, keel, hals.Hij wist niet meer hoe hij moest gaan liggen.Paracetamols en ibruprofen genomen, maar dat deed niet veel. Toch maar naar het erasmus gebeld, en de oncoloog gesproken. Ze zei dat dit de bijwerkingen vd bestralingen waren, en dat de bestraling nog een week of 2 door zou werken,dus mogelijk de pijn ook.Zij heeft oxycodon voor geschreven. Dat heeft precies een halve dag gewerkt. Toen begonnen de helse pijnen weer,frits had 2 langdurige , en hij mocht 6 kortdurige oxycodon. Maar het deed echt niets,de pijn werd alleen maar erger, eten ging niet meer,water drinken deed zelfs pijn. Vanmorgen weer naar het erasmus gebeld,de langdurige oxycodon wordt nu verdubbeld.En voor het eten mag hij 2 kortdurende nemen. We hopen zo nu dat dit gaat werken.Vrijdag belt de oncoloog om te vragen hoe het gaat.Ik hoop zo dat het straks lukt met eten,anders krijgt Frits sonde voeding. Hij blijft ziek en doodmoe, en dat ziet hij zelf ook. Hij zegt steeds vaker…ik voel dat ik aan het verliezen ben,en dat hij zo graag oud met me had willen worden,en dat is echt hartverscheurend.Het is ook alsof we nu ineens in een andere fase zitten,met die vreselijke pijn en oxycodon.Een fase waar we steeds bang voor waren en waar we nu midden in zitten. En hoe hard hij ook vecht, en hoe dankbaar we zijn dat bestralen nog kon, het voelt wel alsof alles stukje bij beetje van hem wordt af gepakt. En daar doe je helemaal niks aan! En toch blijft hij Frits! Zelfs nu! Gisteren wilde hij persé dat ik appelflappen ging halen voor de verpleging(als bedankje voor de goede zorgen) Dat is Frits,ziek,kapot,pijn,en alsnog aan andere denken. Voor nu hopen we dat de bestraling zijn werk heeft gedaan, en de tumor kleiner heeft gemaakt,de pijn af neemt, en dat het eten weer beter zal gaan. En dat hij zich nog een lange tijd goed mag voelen. Tijd…..dat is wat we nog zo hard nodig hebben samen, en met onze dierbaren.

Is dat te veel gevraagd?

Liefs José💛💛