Kunt u dat nog één keer herhalen?

Ruim een jaar geleden schreef ik hier mijn laatste blogje. Mijn partner toen nog volop in zijn kuren en nou ja, ik hoef jullie niet uit te leggen dat deze ziekte flink bepalend is voor je agenda en laten we eerlijk zijn, zo’n jaar vliegt toch voorbij!

Maar toen… ineens zat het er. Linkerborst. Een grote ovale bult, klont, hoe u wilt. Twee dagen later zat ik bij de huisarts. Helaas pas 10 dagen later in het ziekenhuis voor een mamma, echo en drie biopten. Vijf dagen later reden we (ik vol goede moed want ik ging immers op die vrijdag de 13e iedereen bewijzen dat deze datum ook gewoon een goede dag kon zijn en in sommige culturen is het zelf een geluksdag) naar het ziekenhuis. 

Binnen 10 minuten waren we de kamer weer uit. Deze had ik níet aan zien komen. Partner net hersteld en nog maar drie weken na zijn laatste ingreep, trok ik nu zelf de kankerkaart. Vol ongeloof keken we elkaar aan, keken we met hetzelfde ongeloof de twee verpleegkundigen aan en ik vermoed dat ons gezicht nog dagenlang deze uitdrukking heeft gehad. 

Gisteren ging voor de eerste keer het gif mijn lijf in wat mij beter moet maken. Ik koos voor het Martini Ziekenhuis in Groningen en, naast dat het voor ons inmiddels bekend terrein is, voelt het opnieuw als een warm bad. Het ging goed, vannacht ging ook goed en vandaag gaat ook goed. De handvol medicatie van gisteren doet blijkbaar nog zijn werk. Ik weet het hoor, dit is nog maar de eerste ‘day after’ maar so far so good dan maar!