Een bestraling en chemootje verder

Vandaag net terug uit het ziekenhuis. Weer een bestraling gehad, maar dit keer was het even anders. Terwijl ik in de open scan lag — je weet wel, die waarbij alles om je heen draait voor de bestraling — kreeg ik plotseling last van mijn claustrofobie. Ik voelde het opkomen uit het niets en ik merkte hoe het bijna uitmondde in een paniekaanval. Niet wat je verwacht bij een open scan, maar het overkwam me toch.

Terwijl ik daar lag, bedacht ik dat het misschien wel te maken heeft met hoe ik me nu voel: met de duur van de bestralingsserie, met de chemo die ik slik, met alles wat mijn lichaam en geest de afgelopen tijd hebben doorgemaakt. Misschien word je daardoor meer moe en zwakker, en daardoor minder alert op stressprikkels die je vroeger makkelijker kon pareren.

Het was een moment waarop ik mezelf écht moest toespreken. Ik heb me letterlijk steeds verteld: rustig blijven, goed blijven ademen en stil blijven liggen, ondanks de zenuwen. Het lukte me om dat vol te houden — misschien niet moeiteloos, maar wel bewust. Uiteindelijk proberen mijn gedachten uit te schakelen.

Dus ja, het was spannend vandaag. Maar ik ben er doorheen gekomen — met aandacht voor mezelf en door gewoon te blijven ademen.

Misschien herkent iemand dit?

Frennie