Deel I Mijn lichaam wist het al - Zelftwijfel en aanhoudende klachten
Deel I Mijn lichaam wist het al
24-12-2025 – Pseudoniem: W.K. – Thema: Zelftwijfel en aanhoudende klachten
Je loopt lang met klachten die niemand echt lijkt te herkennen. Dit traject duurde ongeveer 7 weken, vanaf de eerste klachten begonnen tot ik acuut op de eerste hulp terecht kwam en vervolgens in het ziekenhuis opgenomen werd. Dit was in juni 2025.
Niet één keer, maar keer op keer ga je naar de arts. Je voelt dat er iets niet klopt, maar telkens weer hoor je dat er niets ernstigs te vinden is.
Langzaam sluipt er twijfel binnen.
Misschien stel ik me aan.
Misschien ligt het aan mij.
Misschien ben ik gewoon een zeur.
Bij mij draaide alles om mijn blaas. Ik liep steeds opnieuw met een potje urine naar de arts. Vijf keer werd mijn urine onderzocht. Vijf keer kreeg ik te horen dat het om een blaasontsteking ging. Ik kreeg een prednisonkuur en daarnaast twee keer een antibioticakuur. Elke keer hoopte ik dat dit de oplossing zou zijn. Dat het nu eindelijk zou stoppen.
Maar het stopte niet.
Ik moest steeds vaker plassen. De aandrang werd dwingender, onrustig, alsof mijn lichaam continu in de hoogste versnelling stond. Tussendoor zag ik af en toe wat bloed. Ook dat meldde ik. Ik belde weer en vertelde dat ik bloedverlies had en dat het steeds meer werd. Maar ook dat kon, zo werd gezegd, bij een blaasontsteking horen.
Dus ging ik door.
Met bellen. Met uitleggen. Met slikken.
En met steeds meer twijfel aan mezelf.
Dit speelde zich niet af in een paar weken. Dit ging over een lange periode waarin ik steeds verder over mijn eigen grenzen heen ging, omdat ik dacht dat ik geen reden had om aan te dringen. De onderzoeken waren immers gedaan. De medicijnen waren gegeven. Dus moest het wel aan mij liggen.
Tot de pijn kwam.
Op een ochtend ging ik naar het toilet en ineens was alles anders. De pijn was hevig en het bloedverlies zo veel, zo erg, dat het niet meer te negeren was. De aandrang om te plassen hield niet op. Ik belde opnieuw, maar dit keer via de noodlijn.
De arts schrok zichtbaar bij aankomst toen zij zag wat er gebeurde. Zij had overtuigingskracht nodig om een ambulance te laten komen. Ik kon niet van het toilet af. De pijn was te groot, de aandrang bleef en de pot stond inmiddels vol bloed.
Twee ambulancebroeders brachten mij naar het ziekenhuis.
Ik wist toen nog niet wat er aan de hand was.
Ik wist alleen dat mijn lichaam al die tijd had geprobeerd mij iets te vertellen.
En daar, in het ziekenhuis, begon een nieuw hoofdstuk.
Wordt vervolgd met Deel II
2 reacties
Hallo, uw verhaal zou mijn verhaal kunnen zijn. Ik weet nog niets meer dan dat er een groot kwaadaardig gezwel zit dat er op 16 januari 2026 uitgehaald wordt (hoop ik) Bent u ook zo boos op uw huisarts? Ik vind in mijn geval toch dat hij heel erg nalatig is geweest door me een jaar lang aan het lijntje te houden vooraleer me door te sturen naar de uroloog.
Hallo Heidi,
Dank je wel voor je reactie en voor het delen van jouw verhaal. Het is bijzonder en tegelijk pijnlijk, dat je je zo herkent in wat ik heb geschreven, al wens ik niemand deze herkenning toe.
Wat boosheid betreft: eerlijk gezegd ben ik nooit echt boos geweest op mijn huisarts. Boosheid ligt niet zo in mijn aard. Ik ben iemand die eerder over haar eigen grenzen heen gaat, zichzelf in twijfel trekt en denkt: het zal wel aan mij liggen. Achteraf weet ik dat dit niet helpend is geweest, maar op dat moment voelde het bijna logisch.
Pas later kwam er bij mij vooral verbouwereerdheid. Dat ik vijf à zes keer opnieuw urine heb ingeleverd, telkens te horen kreeg dat het een blaasontsteking was, een prednisonkuur kreeg en vervolgens weer een antibioticakuur. Steeds opnieuw hoop je dat dit dan de oplossing zal zijn. En steeds opnieuw probeer je te vertrouwen op wat je wordt verteld.
Je beschrijving van een lang traject waarin je aan het lijntje bent gehouden, herken ik heel sterk. Dat tast je vertrouwen aan, niet alleen in de zorg, maar ook in jezelf. Terwijl je lichaam al die tijd signalen gaf.
Ik wens je heel veel kracht richting 16 januari. De periode van wachten en onzekerheid is intens. Weet dat alles wat je voelt — boosheid, twijfel, angst of verbazing — er mag zijn.
Dank je wel dat je dit hier deelt en graag wil ik op de hoogte gehouden worden.
Ik schrijf hier veel blogs over wat er gebeurd is en wat me bezighoudt.
Lfs, Frennie