I got my spark back!

  • Openbaar blog
  • woensdag 31 december 2025
  • 161 x gelezen

De laatste dag van 2025 is daar. Alweer de vierde jaarwisseling zonder Jeffrey. Ik weet nog dat ik de eerste, in 2022, heel pittig vond. De kerstdagen vielen me toen mee, maar een nieuw jaar beginnen die hij nooit zou zien viel me veel zwaarder dan ik dacht. Ik zie mezelf nog zitten om klokslag 12 uur aan de achtertafel bij mijn moeder thuis, huilend aan het kijken naar het vuurwerk buiten. Mezelf afvragend hoe ik ooit mijn leven weer op moet bouwen zonder Jeff.

Maar kijk eens waar ik nu, drie jaar later, sta. Ik heb zoveel bereikt de afgelopen jaren en wordt me daar steeds meer bewust van. Ik ben verhuisd en heb dat huis helemaal eigen gemaakt. Ik heb een nieuwe baan en krijg daar weer energie van. Ik heb relaties gehad en daar ontzettend veel van geleerd. En nu ben ik een single weduwe en heb daar vrede mee. Het heeft me zo onwijs veel energie gekost, maar de rust is weer terug in mijn lijf. Ik ben uit die overlevingsstand en heb eindelijk weer het gevoel dat ik leef. 

Gisteren heeft mijn broer me thuis nog even geholpen met wat kleine klusjes. Zo heeft hij ook twee discoballen opgehangen: eentje in de woonkamer en eentje bij Milou op haar kamer. Beiden voor het raam. Ik kan niet wachten tot de zon erop gaat schijnen. Om de kleine glinsteringen van geluk en vreugde te zien. De glinsteringen van een leven dat weer mooi is. Ik bedenk me nu dat die discoballen een mooi symbool zijn. Want, zoals ze in het Engels zeggen: I got my spark back!

Dus 2026? Kom maar op! Dit wordt mijn jaar!

En voor mijn lezers: toegevoegd een bericht met mijn wensen voor jullie. Ontvangen van een vriendin uit de weduwenclub. 

Reageren
Volgend blogbericht

3 reacties

Lieve DittaArianne,

Wat heb je dit mooi en eerlijk verwoord.
De vierde jaarwisseling zonder Jeffrey… en toch voel je in je woorden nog dat ene moment van die eerste keer, om twaalf uur aan de achtertafel. Dat laat zien hoe diep zo’n moment zich vastzet, hoe tijd verstrijkt maar herinneringen blijven.

En wat bijzonder mooi, om te lezen waar je nu staat. Niet omdat het gemis minder is geworden, maar omdat jij zelf gegroeid bent met dat gemis. Alles wat je beschrijft — verhuizen, je huis eigen maken, opnieuw energie vinden in je nieuwe werk, leren van relaties en uiteindelijk vrede vinden in het alleen zijn, maar toch samen met je dochtertje — vertelt hoeveel innerlijke arbeid hierachter zit.

Die kleine lichtjes die pas zichtbaar worden als de zon erop schijnt… wat een treffend beeld voor de glinsteringen van geluk die zich weer laten zien. You got your spark back — dat lees je in alles wat je schrijft.

Dank je wel dat je dit deelt. Het is hoopgevend en troostrijk voor wie dit leest, zeker voor mensen die nog aan het begin staan.

Ik wens je een zacht, licht en krachtig nieuw jaar samen met je dochtertje toe.

Lfs Frennie

Laatst bewerkt: 01/01/2026 - 10:23
Reageren