Hoe eenzaamheid zich uit
Ik ben altijd iemand geweest die het heerlijk vind om alleen te zijn. Ik kan mezelf dan prima vermaken met een boek, een goede serie of door te haken. Jeffrey zat voor zijn werk regelmatig in een hotel en ik vond het helemaal prima. Dan kon ik tenminste lekker mijn eigen ding doen, kijken wat ik wilde kijken en lekker breed liggen in bed. Hij belde dan trouw elke avond voor of nadat hij ging eten en dan namen we de dag even door. In de weekenden was hij gewoon weer thuis. Dan gingen we zaterdag naar de voetbal en deden we wat leuks met vrienden. Op zondag kwam vaak een goede vriend langs en at hij mee.
Nu is het allemaal zo anders. Nu heb ik elke avond helemaal voor mezelf en ook nog eens het hele weekend. Iets teveel van het goede als je het mij vraagt. Het gebeurt regelmatig dat ik een heel weekend de deur amper uit ga, dat Milou dan de enige is met wie ik praat (tenzij ze uit logeren is, dan spreek ik dus niemand). Vrienden en familie zien dat het goed gaat: ik werk gewoon, ik maak plezier en pak het sporten weer op. En het gaat ook goed. Echt.
Maar op sommige momenten is de eenzaamheid enorm confronterend. Met vakanties waarbij je ineens heel veel blije gezinnen ziet. Als Milou iets heel grappigs heeft gezegd of gedaan en ik dat met iemand wil delen. Als ik als derde wiel met vriendin(nen) en hun partner(s) iets onderneem en daarna thuis kom in een leeg en stil huis. Wanneer ik mijn telefoon check of ik nog een berichtje gemist heb van iemand die vraagt hoe mijn dag is geweest en checkt hoe het gaat. Maar het is oorverdovend stil. Iedereen denkt, natuurlijk, eerst aan zijn of haar partner om goed nieuws te vertellen of om je dag te bespreken. En ik sta bij niemand op die eerste plek. Of tenminste, bij niemand die nog leeft.
En op die momenten is het gemis zoveel groter. Dan mis ik Jeffrey extra, mijn nummer 1 voor precies 4000 dagen. Degene met wie ik alles kon delen en die me vasthield zoals alleen een partner dat kan. En nu heb en ben ik geen nummer 1 meer. Ik hoop dat wel ooit weer te zijn voor iemand. We zullen zien wat de toekomst brengt.
9 reacties
Lieve Ditta
Wat je schrijft, raakt. Niet omdat het groots of dramatisch is, maar juist omdat het zo eerlijk en herkenbaar is. Die stilte waar niemand rekening mee houdt. Dat moment waarop je iets wilt delen en er niemand op “plek één” staat om het te ontvangen. Dat is een gemis dat niet verdwijnt door te werken, te sporten of flink te zijn.
Ik kan je verdriet als weduwe niet wegnemen. En ik ga ook niet doen alsof ik weet hoe dat precies voelt. Maar ik wil je wel iets vertellen wat voor mij verschil heeft gemaakt.
Het forum is voor mij veel meer geworden dan een plek om af en toe iets te posten. In het begin was het vooral lezen en schrijven. Blogs, reacties, herkenning. Maar na verloop van tijd groeien er lijntjes. Je herkent namen, stijlen, gevoeligheden. Er worden telefoonnummers uitgewisseld. Appgroepjes ontstaan. En op een bepaald moment merk je: er zijn mensen die écht weten wie ik ben, hoe mijn dagen eruitzien, en die op gelijk welk uur van de dag bereikbaar zijn voor een praatje, een zucht, een lach of een traan.
Het is geen familie. Het vervangt geen partner. Het is en blijft een lapmiddel. Maar wel een dat werkt. Omdat je niet helemaal alleen hoeft te zijn met je hoofd.
En ik gun jou dat ook. Niet als oplossing, niet als troostformule, maar als kleine verschuiving van het oorverdovende stil naar een zacht achtergrondgeluid van mensen die begrijpen zonder veel uitleg.
Ik voel veel respect voor hoe jij je dagen draagt, en ik voel oprecht mee met het gemis dat tussen je zinnen door ademt. Je hoeft het niet alleen te dragen, ook al lijkt het soms zo.
Warme groet, Willy
Hee Willy,
Inmiddels heb ik via dit forum inderdaad al een groepje mensen om me heen gekregen waar ik ook dankbaar voor ben. We hebben inderdaad aan enkele woorden al genoeg om elkaar te begrijpen.
Maar ik merk dat ik me al snel een last voel voor anderen (wat natuurlijk helemaal niet zo is) en vooral bij de mensen die zelf ook nog hun moeilijkheden en verdriet hebben. Ik merk dat ik me juist wil afsluiten voor de wereld als ik me eenzaam voel. Ik schrijf het dan wel hier van me af in de hoop dat anderen het herkennen en het hen helpt. Ook om vrienden en familie een inkijkje in mijn brein te geven. Want het is soms makkelijker om het hier op te schrijven dan het daadwerkelijk tegen iemand te zeggen. En het schrijven hier helpt me, het maakt me minder alleen. Vooral na ook nog eens zo'n prachtige lieve reactie van jou! Dank je wel.
Lieve Ditta,
Er is zoveel herkenning in wat je hierboven schrijft. Ook ik kan prima alleen zijn, maar soms overvalt me inderdaad de eenzaamheid. Die kan niemand opvullen. Mijn kinderen zijn ontzettend lief voor me, maar hebben hun eigen leven (zijn 30 en 32 jaar). Ik heb veel vriendinnen, maar die hebben allemaal hun partner nog. Niemand van hen begrijpt de eenzaamheid die je als weduwe kan voelen. Het is een eenzaamheid die vol zit met verlangen naar wat ooit was en nooit meer terugkomt. Het is een pijnlijk gevoel van eenzaamheid. Vooral als ik een leuke avond heb gehad bij vrienden en dan weer alleen thuis kom. Bah.
Je schrijft dat je voor niemand meer de nummer 1 bent, maar ik weet iemand voor wie je dat wel bent: Milou. Jij bent en blijft nog heel wat jaren haar nummer 1.
Liefs, Monique
Ja dat klopt! Zat ik tijdens het schrijven gisteravond ook al te bedenken. Ik zal gelukkig nog heel lang Milou haar nummer 1 zijn. Ik kom geen liefde tekort.
Lieve DitteArienne,
Wat je schrijft komt dichtbij. Vooral dat moment waarop je iets kleins wilt delen – iets grappigs, iets van de dag – en er dan niemand is die op die eerste plek staat. Die stilte kan zo confronterend zijn.
Ik heb het in zekere zin omgekeerd meegemaakt. Ik was alleen en heb sinds ruim twee jaar een juweel van een vriend. Juist daardoor herken ik zo goed wat je beschrijft: het willen delen, een arm om je heen, je troost vinden bij één persoon die er echt voor je is, die jou nummer 1 maakt.
Tegelijk herken ik ook hoe waardevol het kan zijn om alleen te zijn. De rust, je eigen ruimte, jezelf kunnen zijn zonder uitleg. Ik herken beide kanten: het verlangen naar verbinding én de behoefte aan jezelf.
Ik hoop oprecht dat jij ooit weer iemand tegenkomt bij wie je dat alles opnieuw mag ervaren: het delen, het vasthouden, het vanzelfsprekende ‘wij’. Tot die tijd wens ik je zachtheid voor jezelf, juist op die momenten dat het huis stil is en het gemis harder binnenkomt.
Liefs, Frennie
Het is inderdaad soms gewoon dubbel. Ik zie ook genoeg voordelen van het alleen zijn en voor nu is dat dus ook prima. Ik hoop dat er ooit weer iemand voor me is, maar ga niks overhaasten en zie wel wat er op mijn pad komt.
Auw, wat je schrijft doet pijn. Zeker nu ik 4 dagen geen sociale activiteit heb gehad. Ik ben graag alleen en heb duizend bezigheden. Een rijk netwerk om me heen dat er altijd voor me is als ik dat vraag (als...). Maar die ene, die is er niet, die vanzelfsprekende, degene voor wie je de zon en de maan bent. En dat is kut,kut,kut. Ik hoop dat jij nog een tweede "ene" tegenkomt, je bent nog zo jong en je verdient nog heel veel jaren iemands nr 1 te zijn!
Miranda
Lieve Ditte,
Wat een mooie en herkenbare woorden weer.
Voor mij is het al heel veel jaar geleden dat ik iemands nummer 1 was, maar toen dat stukliep heb ik me ook heel vaak zo gevoeld. Een scheiding is iets anders dan jouw verlies, dat besef ik echt wel, maar ik miste het ook om niet meer even makkelijk iets te delen.
Ondertussen ben ik al jaren alleen, met her en der wat aanloop, maar in deze periode van ziekte heb ik vooral heel erg het lichamelijke gemist. De vanzelfsprekendheid dat je een knuffel krijgt of dat er iemand tegen me aankruipt en me gewoon vasthoud.
Alle lichamelijkheid is klinisch en elke aanraking medisch. Alsof ik als mens niets anders meer mag voelen.
Ik kan een heleboel delen met andere mensen en mijn verhaal luisteren ze ook naar, maar niemand kan het gevoel van nabijheid evenaren zoals een geliefde dat kan.
Liefs Willemijn
Maar ook na een scheiding ga je een bepaald rouwproces door, dus er zullen zeker veel overeenkomsten zijn.
Dat je zegt dat alle lichamelijkheid klinisch is en elke aanraking medisch vind ik een hele sterke opmerking. Dat maakt de situatie pijnlijk duidelijk. Ik heb er zelf nooit zo naar gekeken (maar ik zit dan natuurlijk ook niet in die medische molen)
Maar inderdaad. Er kunnen nog zoveel mensen om je heen zijn, maar een geliefde hebben is heel anders. Er is niemand om alles mee te delen, niemand om bij thuis te komen.