Kerstboom

Gisteren heb ik de kerstboom opgetuigd, Elk jaar aarzel ik wel even, zal ik het nog doen het is zo’n gedoe, maar als hij eenmaal staat ben ik toch weer heel tevreden. En dit jaar helemaal. Want ik ben er nog. Vorig jaar augustus kreeg ik te horen dat er nieuwe uitzaaiingen waren in mijn hoofd. Ik sloot me zo goed mogelijk af voor dit slechte nieuws, liet het niet echt tot me doordringen en wilde zo goed mogelijk doorleven. Maar toen het Kerstmis werd begon ik te rekenen: dat bericht kreeg ik alweer vier maanden geleden en als die slechte prognose betekende dat ik niet langer dan een jaar zou hebben, dan was dit mijn laatste Kerstmis. Ineens werd het heel concreet. Ik zat aan het kerstdiner bij mijn schoonfamilie en keek de kring rond, wat een vreemd idee dat ik hier volgend jaar misschien niet meer tussen zit. Ik moest die gedachte even kwijt en zei er iets over tegen een nicht, die naast me zat en zag de schrik in haar ogen.

         Maar kijk, nu staat Kerst alweer voor de deur en ik voel me veel beter dan vorig jaar. Voor zover zoiets ooit went, ben ik gewend aan mijn nieuwe fase. Ik weet dat ik na een drukke dag niets moet plannen, want ik heb dan toch geen energie, Gelukkig kan ik nog steeds fietsen, want autorijden mag ik niet meer, maar zo kan ik nog wel mijn eigen boodschappen doen. Ik kan nog steeds cellospelen en heb enorm genoten van het concert dat ik met mijn orkest gespeeld heb in november: Beethovens 9e symfonie in een uitverkochte Nieuwe Kerk in Delft. Dat was pure adrenaline, waardoor ik dat kon volbrengen. Maar dan geniet je ook dubbel! En die lieve vrienden en familieleden staan nog steeds om me heen om me te helpen waar nodig.

         Maar inmiddels sluit ik me niet meer af voor de realiteit. Ik heb geen idee hoe lang ik nog heb, maar voel de levenshaast, want ik wil mijn boek afmaken. Al bijna twee jaar ben ik bezig mijn levensverhaal op te schrijven. Ik had een stapel dagboeken, vooral uit de jaren waarin ik worstelde met werk, depressies en burn-out en wilde een balans opmaken van die moeilijke periode. Dat was een boeiende reis en ik heb inmiddels tien van de geplande twaalf hoofdstukken af, Onlangs kwam ik in gesprek met een uitgever die belangstelling had voor mijn boek, dus wellicht wordt het zelfs uitgegeven, Maar dan moet ik het wel nog kunnen afmaken. En toch hou ik er ook nog steeds rekening mee dat ik daar niet de tijd voor krijg. Het leven is nu eenmaal niet te plannen.

Een titel voor dat boek heb ik al: Hoe kanker mij leerde leven.