Een gedenkwaardige dag!

Het is alweer een jaar geleden, de biopten en de RFA om het geheel eruit te knallen. Lucky me, ik ben me er terdege van bewust, dankbaar, dat vooral. De meeste mensen met deze kanker hebben een slechte prognose en deze kanker heeft de neiging om meestal terug te keren, ook na een in opzet curatieve operatie. “In opzet” bij Nick werd er allen curatief gemeld, ik vond dat best behoudend, begrijpelijk, maar toch.

Het afgelopen jaar heb ik veel bijgeleerd, ben ik wijzer geworden, al zeg ik dat zelf. Mijn drang om naar informatie te zoeken over wat me zoal bezig houdt. Zo hou ik maandelijks een zoekrondje op het internet en AI over mijn kanker naar nieuwe studies. Al ben ik geen statistiek, het is voor mij wel iets waar ik me aan kan vasthouden. Zo heeft de meest recente zoektocht mij weer nieuwe inzichten gegeven en die zijn, voor dit stadium 1A en de toevallige ontdekking, wel een opsteker! Ik heb gewoon “betere papieren”, tussen aanhalingstekens inderdaad, in vergelijking met meer “gangbare” kankers is het nog steeds niet al te best, garanties krijg je niet, zijn er niet, die krijgt niemand. De reguliere prognose is per definitie ronduit slecht. De percentages stijgen voor mij dus, louter statistiek, ik weet het.

En ik mocht zelfs een half jaar weg blijven na de vorige controle in augustus, pas in februari weer. Spannend wordt het zeker want ook ik zal af moeten wachten, ook ik weet dat het gewoon een alles-op zijn-kop-zettende uitslag kan worden, ook ik weet dat het mij, net zo goed, kan overkomen, daar verschil ik echt niet in.

Wat wel een enorme domper was, was ja!, dat mijn neuroloog, ik was op controle, constateerde dat er geen verbetering meer te verwachten is; ergo mijn verlammende en invaliderende vermoeidheid, 2-3 energie per dag en dan is het op, gaat niet meer minder worden. Ik heb er welgeteld nog geen 24 uur van in de put gezeten, boos! Bedacht me dat ik het Erasmus ging afbellen, ik kom wel als ik geel word en ik zou alleen nog maar feest gaan vieren. Het zijn maar gedachten en daar is het bij gebleven. De dag erna kreeg ik andere gedachten, mede door de eerder gemelde statistieken, er liggen nog kansen Ellen! Al is het er maar één, en het zijn er voor mij vele, get it!! Ga ervoor, het geeft me levenslust, moed, het voedt mijn rebels-zijn. Dat heb ik van mijn vader, mijn goede vader die ernstig vaatlijden had, amputaties onderging en daarna darmkanker en een stoma kreeg! Hij heeft zijn kanker vijf jaar weten te overleven dankzij zijn rebelsheid; hij zou het tegendeel bewijzen van wat, met groots respect voor de artsen die hem behandelden en hem voorhielden, waar ze hem op voorbereidden, een te vroeg einde. Op zijn 53ste kreeg hij de eerste zware buikoperatie waarbij hij nieuwe buik- en beenaders kreeg, had hij vaten van een 93-jarige aldus de kundige vaatchirurgen en zijn tijd zou beperkt zijn, hij heeft er nog  22 jaar aan meegedaan aan dat leven! Een groot voorbeeld voor velen, zeker voor mij.

Daarnaast is een positieve insteek, hoe moeilijk dat ook kan zijn, altijd nog het aller- allerbeste medicijn tegen welke tegenslag dan ook. Verdriet mag er zijn, dat is een deel van het leven, elk leven kent pieken en dalen. Mijn ervaring is dat er na diepe dalen ook hoge pieken kunnen komen. Een soort van de bekende na regen komt zonneschijn.

Gezien mijn bijzonder rustige leventje, een klein wereldje, is sporten geen optie meer en tracht ik naar het dorp te blijven fietsen en rondjes om de vijver voor ons huis te blijven wandelen. De weegschaal vertelt mij dat ook. Dus ben ik naar een diëtiste gegaan met als doel niet méér aan te komen. Een uitdaging, aldus mijn diëtiste, morgen de tweede afspraak en dan gaan we koppen met spijkers slaan, kom maar op! De hoop dat de kledingmaat die ik nu heb blijft en niet (nog) wijdser wordt; heb ik beloond met een behoorlijke uitgave aan nieuw, daar voel ik me ook weer een stuk beter van. Van knellende, uitpuilende, eigenlijk kan het niet meer maar wat moet je ermee?; wordt een mens ook niet gelukkiger en ik verkeer in de gelukkige omstandigheden dat ik me dat gewoon kan permitteren.  

En nou ik toch bezig ben (en op advies van de revalidatie) ben ik op intake geweest bij een psycholoog, zij gaat mij ook behandelen en er was direct een klik, gaaf! Ze snapte mij gewoon! Vanwege mijn ziek-zijn gaat ze een gaatje voor me zoeken zodat ik ook met dit stuk kan afrekenen en het achter me kan laten! Nou, hoe lief is dat! Komt goed en er zal hard gewerkt moeten worden! Ook nu: Kom maar op!

Wellicht schreef ik al eerder dat van bij de pakken nog nooit iemand gelukkig is geworden en ik verdom het gewoon! Eigenwijs? Zeker! Dat wéét ik nou eens zeker en ik heb het er druk mee.

Onze kerstgroet voor onze dierbaren en allen die dit lezen, zij zijn mij ook dierbaar 😊:

“Een goed, mooi, gezond en voorspoedig 2026 én vergeet niet om mooie herinneringen te maken om op terug te kijken en waar je van gaat glimlachen, ook als het leven moeilijk is!“

Goede feestdagen alvast en liefs,

Ellen