OEPS !

OEPS !

Op 26 januari jl. doet mijn spraak weer raar, ik ben net wakker. Net zoals bijna 2 jaar terug, precies hetzelfde, ik voel me kiplekker, o, nee hè, de kanker is terug!, het eerste wat ik denk. Er is een verband gelegd tussen de bloedinkjes en de kanker door mijn neuroloog. Nou, ik had er he-le-maal, maar dan ook he-le-maal echt,  géén zin in.  Boos besluit ik eerst te gaan douchen, dan ben ik in ieder geval schoon, letterlijk. Na het douchen wordt mijn spraak niet beter . . .ja. duuuuh, 112 bellen? Het is bijna 08.00 uur inmiddels, dus bel ik mijn huisarts. Ondertussen bedenk ik dat mijn arm het gisterenavond ook af liet weten, ik kreeg hem niet meer opgetild, wat even later helemaal herstelde . . ., dat gebeurt vaker hoor!  Ik krijg het bandje bij de huisarts te horen, zonder twijfel druk ik “1 “ voor spoed. Nou ze hoorden het natuurlijk direct en de ambulance was al onderweg. Deze film had ik al een keer gezien dus ik verwacht geen gekke dingen, de overleefstand is weer AAN, net nu we weer enige balans hadden samen, Nick en ik. Nou ja, het wordt een nachtje stroke unit,  morgen weer naar huis en er zullen wel een paar bloedinkjes meer zijn, die kunnen er ook nog wel bij, dacht ik. Met licht en geluid richting Tilburg waar ik op de SEH onder de CT-scan ging; geen bijzonderheden te zien, net als vorige keer, bloed geprikt en afwachten maar, Nick volgt per eigen auto en voegt zich bij me op de SEH. Nick was deze week vrij om nog een en ander te doen in verband met de verbouwing waar we midden in zitten. Gelukkig is er verder niets op de planning deze week. De stukadoor is klaar, de schilder is geweest en de oude vloer is er al uit gehaald door Nick het afgelopen weekeinde, of we een voorgevoel hadden. Wat een timing! Mijn spraak blijft langer ontregeld dan eerder, toen was het na een uur of drie over, nu blijft het een aantal dagen duren. Ze houden me ook langer in het ziekenhuis, alle bloeduitslagen zijn goed, ook de leverwaarden !, en op de MRI op de woensdag blijkt er een nieuw infarct te zijn in hetzelfde gebied als de vorige keer. Huh?? Ik heb het niet meegekregen of zo . . . wel gelezen? Ik snap mezelf niet, ik dacht dat ik 1 splinterinfarct had en heel veel bloedinkjes, een stuk of 50, beetje witte stofafwijkingen, meer niet, dacht ik, en dat kwam van de kanker, toch? Dat dacht ik dus verkeerd, er zitten ook inmiddels multiple (dat is veel) splinterinfarcten in mijn kleine hersenen, die heb ik ook gemist en wel gelezen maar niet opgenomen, het waren er veel minder. Gelukkig geen klachten vanuit dat gebied! Mazzelaar! Ik voldeed aldus UMCG Groningen (ruim een jaar terug) aan alle criteria van Cerebrale Amloïd Antigopathie echter klopte het patroon niet en bij verder onderzoek bleek ik galwegkanker te hebben. Het kan nog steeds Cerebrale Amloïd Antiogopathie  zijn hoor, dat was één van de vraagstellingen bij de MRI. Misschien ben ik zo in de overleefstand gegaan na het galwegkanker-bericht, dat ik gewoon doorgegaan ben, zoals ik al heel mijn leven gedaan heb, lekker rationeel, ik ben er toch een heel eind mee gekomen. Of heb ik het gewoon ontkend? Best mogelijk hoor, het was ook best veel allemaal. Maar goed, een nieuw infarct dus, dat valt, als kanker niet de uitlokkende factor is, onder cerebrale micro angiopathie, schade in je kleine vaten in je hersenen en die is al met al toch behoorlijk zo niet gevorderd inmiddels. Dat is 1 + 1 = 2 dus ik zal door de hond of de kat worden gebeten. Heel confronterend om je eigen sterfelijkheid onder ogen te zien, ook niet de eerste keer. Het is wachten op .  . . en dat is reëel, wat nu? Er zullen meer van dit soort incidenten voordoen, aldus mijn huisarts. En zal elke keer afwachten zijn of en hoeveel impact dat heeft, het kan ook fataal verlopen. Kan! We gaan dus niet in de autolampen staren als een verstijfd konijn om overreden te worden.

Gelukkig heb ik weinig “overgehouden” aan het infarct; mijn spraak is na een week thuis weer helemaal hersteld, moe blijf ik en mijn hoofdpijn is wat intenser op de piekmomenten, dus ik heb niets te klagen!

Toevallig was ik de vrijdag voordat er iets in mijn hoofd mis ging doen naar een bijeenkomst geweest van “Leaving Gracefully” , een organisatie die een lezing gaf bij het inkoophuis hier in de regio. Het ging over het netjes achterlaten van je leven zodat je nabestaanden weten wat je wilt, waar je je wachtwoorden etc. hebt, hoe je het wilt, testament, begraven of cremeren, ter beschikking stellen van de wetenschap, niet reanimeren verklaring, evt. je euthanasieverklaring en zo voort, en zo voort. Er was ook een map met aanwijzingen, tips, dingen om over na te denken, ik heb deze aangeschaft en ben bezig om alles zo goed mogelijk voor te bereiden. Dat heeft nu mijn aandacht, naast de verbouwing, opruimen, ontspullen, ik wil geen puinhoop achterlaten maar een gestructureerd duidelijk en helder “verhaal” voor mijn geliefden die achter blijven en natuurlijk hoop ik, zonder hoop is er geen leven, hopen op nog een paar goede jaren, ik hoop tenminste mijn pensioengerechtigde leeftijd te halen, bokont dat ik ben, die wordt waarschijnlijk drie maanden uitgesteld, ik ben de eerste lichting LOL.

O ja, . . . het kan ook nog van de kanker zijn dat gedoe in mijn hoofd. . . . , welnu aankomende vrijdag heb ik mijn eerste halfjaarlijkse controle scan vanwege de galwegkanker. Blijf ik schoon of krijgen we heel naar nieuws of een beetje naar; er is nog wel iets aan te doen? 

Het worden spannende dagen! Verhuizen helpt! Komend weekend gaan we de opslag een eind leeg halen en kunnen we weer beneden vertoeven, de vloer ligt er en wat is ie mooi, cognac bruin! Met zwarte hoge plinten, super chique! Helemaal wat we wilden! En maandag en dinsdag wordt de keuken gezet! De bijbehorende en bijpassende barkrukken heb ik gisteren besteld. Heerlijk die afleiding.

Liefs,

Ellen