Mijn eerste bericht.
Miss me, but let me go was de tekst op een tegeltje dat mijn vrouw jaren geleden las in een huisje in de Schotse Hooglanden tijdens een vakantie met onze zoon Paul. Ze zal toen niet hebben gedacht dat ze die tekst zelf zou kiezen op haar rouwkaart. Ik zal me even voorstellen: Mijn naam is Harry en mijn vrouw Gerda is vorig jaar augustus overleden aan verschillende vormen van kanker. Een ongelijke strijd waarover later misschien meer. Op dit moment worstel ik nog steeds met het verlies en dat mag en moet eigenlijk ook wel. Getrouwd met mijn jeugdliefde die ik 52 jaar geleden voor het eerst zag op het schoolplein. Dat is een hele lange tijd en eigenlijk moet je daar dankbaar voor zijn want veel mensen redden dat niet. Ik ben ook dankbaar maar ik heb daar eigenlijk nog geen ruimte voor.
Nu 5 maanden later worstel ik met dit verlies en zeker vandaag, 27 januari, want vandaag zouden we normaal gesproken haar verjaardag vieren en nu gaat dat niet meer zoals de kerst ook zonder haar was. Ik wilde vandaag eigenlijk niemand zien of horen en alleen zijn met mijn verdriet. Afgelopen nacht had ik moeite met in slaap vallen en gingen er allemaal gedachten door mij heen. Ik dacht toen: Wat zou Gerda willen en dat weet ik zonder meer. Zij zou zeggen Kop op niet zo jammeren en als de rollen omgekeerd zouden zijn zou ik hetzelfde reageren. Niet zo verdrietig zijn en dat gehuil is nergens voor nodig. Makkelijker gezegd dan gedaan. “Miss me” dat doen we sowieso, daar is niet veel voor nodig. Dat beheerst soms mijn hele leven. Ook niet altijd maar het ligt altijd op de loer. “But let me go!” Dat is een grotere uitdaging. Daar heb ik heel veel moeite mee terwijl ik weet dat ik je moet laten gaan en dat lukt van geen kant. Nog niet.
Laat ik vandaag toch wat gaan doen want de hele dag thuis blijven en jezelf steeds rotter gaan voelen daar had ik ook geen zin in. Dan maar even vluchten. Nu had ik voor de kerst een museumjaarkaart gehad van de kerstman. Die had kennelijk gewacht tot ik alleen was want Gerda had de schurft aan musea. Die bebaarde man dacht: nu is het moment daar. Ik vol goede moed richting Rotterdam naar het museum Boymans van Beuningen. Auto geparkeerd en ik op de voetjes die kant op. Ik had er zowaar zin in. Ik was daar heel lang geleden wel eens geweest en was nieuwsgierig. Sta ik voor de ingang en daar hangt een bord met de tekst: Wegens renovatie gesloten……… Ik sta stil, verbaasd en eigenlijk ook pisnijdig. Ga ik eindelijk en dan kan het niet omdat er gerenoveerd moet worden. Terwijl ik daar stond kreeg ik het rare gevoel dat dat bord over mij ging. Wegens renovatie gesloten. Eigenlijk moet ik ook zo’n bord gaan dragen, één op mijn borst en één op mijn rug. Ten gevolge van een renovatie is Harry tijdelijk gesloten of minder toegankelijk dan wat U gewend bent. Hoe lang de renovatie gaat duren is nog niet bekend en hoe het eruit gaat zien weet ook nog niemand. Uiteindelijk ben ik doorgelopen naar het depot van het museum dat wel open was. Ik heb alles met de trap gedaan (6 verdiepingen) heb alles bekeken maar behalve 2 schilderijen van Salvador Dali (met Gerda nog bij zijn geboortehuis geweest in Spanje) vond ik er geen donder aan. Ik ben toch meer voor het spoorweg, mariniers, en scheepvaartmuseum.
Ik stop er nu mee en moet nog 1 ding op papier zetten. Waarom deze blog. Zoals ik in het begin al aangaf mis ik Gerda enorm. Ze heeft een gapend gat achtergelaten. Een fantastische vrouw, mijn maatje door dik en dun, we hebben zoveel meegemaakt, hoogte- en dieptepunten maar dat krijg je in ruim 50 jaar en nu moet ik het alleen doen. Ik zoek van alles om me beter te kunnen voelen en het verlies een plaats te kunnen geven. Ik lees van alles, koop boekjes over rouwverwerking. Nog geen behoefte aan groepsgesprekken of een psycholoog en meer van die dingen. Uiteindelijk op kanker.nl terecht gekomen en ook ervaringen van anderen gelezen in diverse blogs. Misschien help het mij om zaken op te schrijven want er is zoveel te vertellen. Ik doe dit voor mijzelf en als anderen dit willen lezen en misschien herkennen is dat meegenomen. Misschien is dit het enige dat ik schrijf. Ik ben er nog niet uit. IK heb gehuild tijdens het typen maar ik merk dat het ook oplucht. Misschien helpt dit me.
Wil je reageren op wat voor manier dan ook dan heb ik daar geen problemen mee. Op vragen probeer ik te antwoorden en zijn er "tips" dan hoor ik het graag. Sterkte allemaal en ik wens iedereen het allerbeste toe.